منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٦

خطبه 1

چو نفس اندر مواطن و اعتبارات * ز علم آرد به معلومات اشارات

كند از موطن سابق تغافل * تغافل زو بود شبه تجاهل

ز خود گر منشأ اين بازجويى * به خود در خود ره اين راز پويى

بدانى كز نفوس اين را دو اصل است * بدان اصل اين همه چون فرع وصل است

دو اصلش غفلت و نسيان نفس است * كه هر يك آيتى در شأن نفس است

مگو كين غفلت او را نقص حال است * كه اين يك نقص اصل صد كمال است

فراموشى موطنهاى اوّل * نمودش موطن آخر مفصّل

در آخر گر ز اوّل ماند جاهل * به آخر علم خاصى كرد حاصل

ز غفلت ، جهل اوّل گر نبودى * كى اين علمش به آخر رخ نمودى

فنا كان نفس را اقصا كماليست * مقامش فوق هر وجدى و حاليست

چو غير از غفلتى او را ز خود نيست * بدان كين غفلت او را جز مدد نيست