منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٥

خطبه 1

فراموشكارى بر او نهاد ، و چون خطاب كند بيشتر بدين نام خواند : يا أَيُّهَا النّاسُ يعنى اى فراموشكار كما قيل : سمّى الناس ناسا ، لأنهّ ناس . شعر :

پيغمبر گفت مخلوقند ارواح * به الفى عام قبل از خلق اشباح ( 1 )

تو را جان بى بدن بس سالها بود * به قدر آن مقامت حالها بود

گر آن احوال هرگز ناورى ياد * به بيدادت مده در داورى داد

مگو گر بودى آنها در زمانها * خبر بودى مرا فى الجمله ز آنها

تو با انسى كه دادندت به محسوس * به خوابى گر شود حسّ ( 2 )

تو مطموس ( 3 )

چنان مشغول خود سازد خيالت * كه شويد حرف حس از لوح حالت

به يك ساعت كه از حس دور ماندى * ز ياد وصل او مهجور ماندى

مقام روح با طول زمانش * كه دارد خواب حس از تو نهانش

عجب نبود اگر گردد فراموش * كه در خوابى چنين با حس هم آغوش

( 1 ) « خلق اللهّ الأرواح قبل الأجساد بألفى عام » بحار الأنوار ، ج 47 ، ص 357

( 2 ) دا : حسن .

( 3 ) مطموس : نابينا ، كور