منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٩

خطبه 1

الجمهور فى الآخرة بما جرى عليهم من المعصية فى الدنيا ، و هذا خاصية ( 1 )

له ، لأنّ عقوبة الدنيا أهون . » « فاغترهّ عدوهّ إبليس ( 2 )

نفاسة عليه بدار المقام ، و موافقة ( 3 )

الأبرار » پس فريب داد او را دشمن او ابليس از حسدى كه بر او داشت ، و به دار مقام او - يعنى بهشت - و رفاقت او با ابرار از ملائك كرام ، كما حكى اللّه تعالى عنه بقوله : ( 4 )

« فوسوس إليه الشّيطان » و الوسوسة : إلقاء ما يتوهّم نافعا إلى النفس ممّا يخالف أوامر اللّه تعالى و تزيينه لها ذلك . مولانا :

هر كه دور از رحمت رحمان بود * او گدا چشم است اگر سلطان بود

تو حسودى كز فلان من كمترم * مى فزايد كمترى در اخترم

خود حسد نقصان و عيبى ديگرست * بلكه از جمله بديها بدترست

خاك شو مردان حق را زير پا * خاك بر سر كن حسد را همچو ما ( 5 )

آن بليس از ننگ و عار كمترى * خويشتن انداخت در صد ابترى

از حسد مى خواست تا بالا شود * خود چه بالا بلكه خون پالا شود

چون كنى بر بى حسد مكر و حسد * ز آن حسد دل را تباهيها رسد

آن ابو جهل از محمّد ننگ داشت * وز حسد خود را به بالا مى فراشت

بو الحكم نامش بد و بو جهل شد * اى بسا اهل از حسد نااهل شد

ز آنكه هر بدبخت خرمن سوخته * مى نخواهد شمع كس افروخته

بعضى گفته‌اند كه سبب عداوت ابليس حسد او بود به جميع آنچه خداى تعالى آدم را به آن گرامى داشته بود ، از اسجاد ملائكه و تعليم كلّ اسما و اسكان در جنّت كه در اين محلّ معبّر به نفاست است ، و اصل معنى نفاست ، بخل است .

( 1 ) مج : خاصة .

( 2 ) نهج البلاغه : ( ابليس ) محذوف

( 3 ) همان : مرافقة .

( 4 ) طه : 120

( 5 ) دا ، مج : ابيات 2 ، 3 و 4 محذوف