منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٨

خطبه 1

هر كه را آن دم است آدم اوست * هر كه را نيست نقش عالم اوست

جسمت از نور جان شود جاويد * گل شود زر ز تابش خورشيد

بى روانى شريف و جانى پاك * چه بود جسم جز كه مشتى خاك

از در تن تو را به منزل دل * نيست جز دردسر دگر حاصل

راه جسم تو سوى منزل جان * حاملى دان تو زين چهار اركان

پر و بال خرد ز جان زايد * از تن تيره جان و دل نايد

از در جسم تا به كعبهء دل * عاشقان را هزار و يك منزل

مولانا :

سالها همصحبتى و همدمى * با عناصر داشت جان آدمى

از عقول و از نفوس باصفا * نامه مى آمد به جان كاى بى وفا

يار كان پنج روزه يافتى * رو ز ياران كهن برتافتى

جانهاى بسته اندر آب و گل * چون رهند از آب و گلها شاد دل

در هواى عشق حقّ رقصان شوند * همچو قرص بدر بى نقصان شوند

روحهايى كز قفسها رسته‌اند * انبيا و رهبر و شايسته‌اند

اين جهان خود حبس جانهاى شماست * هين رويد آن سو كه صحراى شماست

جان چو بى اين جيفه بنمايد جمال * مى ندانم گفت وصف آن مثال

آن زمان كه جان حيوانى نماند * جان باقى بايدت بر جا نشاند

« ذا أذهان » أى ذا قوى ، فى الصحاح : الذهن ، الفطنة و الحفظ و الذهن