منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٧

خطبه 1

تفكّر كن تو در خلق سماوات * كه تا ممدوح حقّ گردى در آيات

ببين يك ره كه تا خود عرش اعظم * چگونه شد محيط هر دو عالم

چرا كردند نامش عرش رحمان * چه نسبت دارد او با قلب انسان

چرا در جنبشند اين هر دو ما دام * كه يك لحظه نمى گيرند آرام

مگر دل مركز عرش بسيط است * كه اين چون مركز ، آن دور محيط است

برآيد در شبانه‌روزى كما بيش * سراپاى تو عرش اى مرد درويش

از او در جنبش اجسام مدوّر * چرا گشتند يك ره نيك بنگر

ز مشرق تا به مغرب همچو دولاب * همى گردند دائم بى خور و خواب

به هر روز و شبى اين چرخ اعظم * كند دورى ( 1 )

تمامى گرد عالم

وز او افلاك ديگر هم بد انسان * به چرخ اندر همى باشند گردان

( 1 ) دا : دور