امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٠

ابليس چون شد ده كيا آش زند در روستا .

مار اگرچه بخاصيت نه نكوست * پاسبان درخت صندل اوست

مرگ هرچند بد نكوست ترا * مال و ميراث جمله زوست ترا

مرگ اينرا هلاك و آن را برگ * زهر اينرا غذا و آن را مرگ .

سنائى .

مدان بد هر آن بدنمائى كه هست * كه آن نيز نيكوست جائى كه هست

سيه مار كز كفچه شد زهرسنج * زر پخته هم بخشد از ديگ گنج

همان زهر كو دشمن جان بود * بسى دردها را كه درمان بود .

امير خسرو .

اهل هنر گر بشمارى درند * بىهنران نيز بكارى درند

نى كه تهى رويد از خاك رود * گر ندمد باد سر آيد سرود

قهقه زد كبك برفتار زاغ * كز چه نهى پاى پريشان بباغ

زاغ به دو گفت كه پرواز كن * گر گرو از من ببرى ناز كن

هيچكسى نيست ز زيبا و زشت * كش نه حكيم از پى كارى سرشت .

از زهر الرياض .

ابلهى را كه بخت برگردد اسبش اندر طويله خر گردد .

ابلهى صد دبيفى و ديبا گر بپوشد خريست عنايى .

سعدى .

نظير : گفت چگونه مىبينى اين ديباى معلم را بر اين حيوان لا يعلم ، گفتم خطى زشت است كه به آب زر نوشته است . سعدى .

تن همان خاك گران سيه است ارچه * شاره و آنفت كنى كرته و شلوارش .

ناصر خسرو .

. گوينده و گرونده هر دو ساده‌لوح و خوش‌باورند

ابلهى كو روز روشن شمع كافورى نهد زود باشد كش دگر روغن نماند در چراغ .

سعدى .

رجوع به : اسراف حرام است ، شود .

ابليس پير بود بينديش تا چه كرد بگزيد بر بهشت خدا آتش سعير .

( طعن دگر به دو نتواند زدن عدو * جز آنكه ژاژ خايد و گويد كه نيست پير . . . )

فرخى .

نظير :

از موى سيه مترس و از ابر سپيد * از موى سپيد ترس و از ابر سياه .

جانان پدر ز پيرزن داد * از شعبده‌شان هزار فرياد

هر خانه كه پيرزن نهد گام * ابليس در آنسرا شود رام

از فتنهء پيرزن بپرهيز * چون پنبه نرم ز آتش تيز

اول نفس اين دمد ببانو * حيف از تو كه با شدت چنين شو .

پيرى و صد عيب چنين گفته‌اند .

( . . . شد روستا ياجوج را هم سدش اسكندر زند . )

حضرت اديب .