امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧
آن شنيدى كه وقت زادن تو * همه خندان بدند و تو گريان
آن روا دار كه گر بر تو رود بپسندى .
آن روا دار كه گر بر تو رود بپسندى .
( چيست دانى سر دلدارى و دانشمندى . . . )
سعدى . رجوع به : آنچه به خود نپسندى به ديگران مپسند ، شود .
آن روز كه بگذشت كجا آيد باز
آن روز كه بگذشت كجا آيد باز
. رجوع به : از امروز كارى بفردا ممان ، شود .
آن روى ورق را نخوانده است .
آن روى ورق را نخوانده است .
فقط يك طرف كار را ميبيند و از آنرو بغلط حكم مىكند . نظير ، حفظت شيئا و غابت عنك اشياء . كدو را نديده است .
آن زبانى كه نباشد سخنش همره دل * نشمرد جان خردمند بجز مختصرش
آن زبانى كه نباشد سخنش همره دل نشمرد جان خردمند بجز مختصرش
سنائى .
آن سبو بشكست و آن پيمانه ريخت
آن سبو بشكست و آن پيمانه ريخت
. رجوع به : آن دفترها را گاو خورد ، شود .
آن ستاند مهندس دانا * بيكى دم كه پنج مه بنا .
آن ستاند مهندس دانا بيكى دم كه پنج مه بنا .
( . . . . . آن كند در دو ماه بنا گرد * كه نبيند بسالها شاگرد
باز شاگرد آن چشد ز سرور * كه نيابد بسالها مزدور
مزد اين كم ز مزد آن زانست * كاين به تن كرد و آن بجان دانست . )
سنائى .
آن سرش صحراست ، آن سرم صحراست
آن سرش صحراست ، آن سرم صحراست
. مثال : با اين نوكرهاى دزد كه فلان دارد اگر بهمهء كارها و حسابهاى خود شخصا نرسد آنسرش صحراست . يعنى كارهايش به كلى مختل ماند و مالش بسرقت رود .
آن سر كه به زير كله آز برنج است * در مرتبه دور است از آن سر كه بدار است .
آن سر كه به زير كله آز برنج است در مرتبه دور است از آن سر كه بدار است .
ناصر خسرو .
آن سيه‌رو كه نام اوست زكام * اولش فصد و آخرش حمام .
آن سيه‌رو كه نام اوست زكام اولش فصد و آخرش حمام .
بعقيده پيشينيان علاج زكام در روز اول رگ زدن و پس از تخفيف شدت آن بحمام رفتن است . ولى بىشبهه براى فصد و حجامت هميشه امر طبيب لازم باشد .
آن سيه‌رو كه نام او قهوه است * دافع النوم و قاطع الشهوة است آن شغل طلب ز روى حالت * كز كرده نباشدت خجالت
آن سيه‌رو كه نام او قهوه است دافع النوم و قاطع الشهوة است آن شغل طلب ز روى حالت كز كرده نباشدت خجالت
نظامى .
آن شنيدى كه حيدر كرار * كافران كشت و قلعه‌ها بگشاد تا نداد آن سه قرص نان جوين * هفده آيت خداش نفرستاد
آن شنيدى كه حيدر كرار كافران كشت و قلعه‌ها بگشاد تا نداد آن سه قرص نان جوين هفده آيت خداش نفرستاد
خواجه عبد اللّه
آن شنيدى كه گفت دمسازى * با رفيقى از آن خود رازى گفت اين راز را نگوئى باز * گفت من كى شنيده‌ام ز تو راز شررى بود و در هوا افسرد * در تو زاد آن زمان كه در من مرد .
آن شنيدى كه گفت دمسازى با رفيقى از آن خود رازى گفت اين راز را نگوئى باز گفت من كى شنيده‌ام ز تو راز شررى بود و در هوا افسرد در تو زاد آن زمان كه در من مرد .
سنائى
نظير :
از تن دوست در سراى مجاز * جان برون آيد و نيايد راز .
سنائى .
مرد سر ميدهد سر نميدهد . المجالس بالامانات .
راز دوست از دشمن نهان به .
سعدى .
آن شنيدى كه وقت زادن تو * همه خندان بدند و تو گريان
آن شنيدى كه وقت زادن تو همه خندان بدند و تو گريان