امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩

آفة السماح المن

شكوفه ( كذا ) بر سر ديوار باغ يادم داد * كه آفتاب عدوتست بر سر ديوار

. ظهير .

هركه را سايهء عدل تو نباشد بر سر * آفتاب املش بر لب ديوار بود

. معزى .

تو يقين دان كه هركه بد عمل است * آفتاب گريوهء « 1 » اجل است

. مكتبى .

نظير : يك پايش اين دنياست يكپايش آندنيا . پايش لب گور است . بوى حلواش مىآيد .

آفتابش بزردى رسيده است .

آفتابش بزردى رسيده است

. عمرش بپايان آمده است . تمثل :

همى گفت اى فلك با من چكردى * رساندى آفتابم را بزردى

. جامى .

رجوع بفقرهء قبل شود .

آفتابه خرج لحيم است

. مخارج ترميم بر قيمت اصلى فزونى گرفته است .

نظير : فرع زياده بر اصل است . اين قباش تا قندش را بيارم .

آفتابه لگن شش دست شام و نهار هيچ چيز

. با جمعيت اسباب شكوه و طمطراق به علت بخل چيزى نخورد و به ديگران نيز نخوراند ، با حفظ صورت جلال و حشمت ظاهر باطنا فقير و بىبضاعت است . نظير 1 ) يك گز مطبخ به از صد گز طويله .

2 ) درونش خودش را مىكشد بيرونش مردم را . با سيلى روى خود را سرخ دارد .

آفتابه و لولئين يك كار ميكنند اما قدر هريك در گرو گذاشتن معلوم شود

. آفتابه ابريق مسين و لولئين سفالين آنست و مراد آنكه بين اين دو هم كار يا دو چيز شبيه به صورت ، معنا فرقى عظيم هست .

آفتابى ببايد انجم سوز * بچراغ تو شب نگردد روز

آفتابى ببايد انجم سوز بچراغ تو شب نگردد روز

. سنائى .

آفتابى ز علم روشن‌تر * نيست بىعلم روزگار مبر گر نخواهى تو نور علم اندوخت * بتنور اثير خواهى سوخت

آفتابى ز علم روشن‌تر نيست بىعلم روزگار مبر گر نخواهى تو نور علم اندوخت بتنور اثير خواهى سوخت

. اوحدى .

رجوع بآنكس كه داناتر است ، شود .

آفتابى كه بر جهان گردد * بهر خفاش كى نهان گردد

آفتابى كه بر جهان گردد بهر خفاش كى نهان گردد

. سنائى .

آفتهاست در تأخير و طالب را زيان دارد .

( بفتراك ارهمى بندى خدا را زود صيدم كن . * كه . . . . )

حافظ . نظير : فى التأخير آفات .

آفة السماح المن

. آهوى مردمى و جوانمردى سراكوفت و به چشم كشيدن آنست .

نظير : لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى . قرآن كريم . سورهء 2 آيهء 262 . المنة تهدم الصنيعه . بده و منت منه . بهشت بسرزنش نيرزد .

دگر گر با كسى كردى نكوئى * نباشد نيكوئى گر بازگوئى

( 1 ) گريوه گردنه كوه است .