امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٣

پنجه با ساعد سيمين چو نيندازى به

سه ديگر كه اندر كمرگاه رنگ * چو گيرد گذرگاه خشمين پلنگ

سرين نورهان آورد بهر دد * نبيند ز چنگال دد جز كه بد .

حضرت اديب .

هر آن مهتر كه با كهتر ستيزد * چنان افتد كه هرگز برنخيزد .

هركه با پولاد بازو پنجه كرد * ساعد سيمين خود را رنجه كرد .

سعدى .

چنين داد پاسخ فرامرز باز * كه با شير درنده كينه مساز .

فردوسى

پنجه با شير و مشت با شمشير زدن كار خردمندان نيست . سعدى . آدم دانا بنيشتر نزند مشت .

چون ندارى ناخن درنده تيز * با ددان آن به كه كم گيرى ستيز .

سعدى .

بچابك‌تر از خود مينداز تير * چو افتاد دامن بدندان بگير .

سعدى .

به آتش محال است آويختن . حضرت اديب . بال كركس كى رسد بر ذروهء دو پيكرى . حضرت اديب

با كسى كش نميتوان زد مشت * ور بكوشى نميتوانى كشت

اندكى خلق خوشترك بايد * ور فتوحيست مشترك بايد .

اوحدى .

با شير خود چه پنجه تواند زدن شغال .

سلمان ساوجى .

با شير درنده كينه مساز .

فردوسى .

با روح چه همسرى كند اعضا .

قاآنى .

با دردكشان هركه درافتاد برافتاد .

حافظ .

با درفش پنجه زدن احمقى باشد .

قابوسنامه .

با چون خودى درافكن اگر پنجه افكنى . * با حملهء شمال چه تاب آورد چراغ .

با دولت هماى چه پهلو زند زغن .

سلمان ساوجى .

با باز كجا پنجه زند بچهء فرفور .

ابو شكور بلخى .

با براق چگونه عنان زند خر لنگ .

رفيع الدين لنبانى

دستى را كه نميتوان گزيد بايد بوسيد . اين الغراب و هوى العقاب .

دستى كه بدندان نتوان برد ببوس * با آنكه خصومت نتوان كرد بساز .

سعدى .

موميائى همه دانند كجا خرج شود * هركجا پشه به پهلوزدن آمد با فيل .

انورى .

پلنگ آنزمان پيچد از كين خويش * كه نخجير بيند ببالين خويش .

فردوسى .

پيكار با ژنده پيل * چو غوطه است خوردن بدرياى نيل .

فردوسى .

مشت هرگز كى برآيد با درفش * پنبه با آتش كجا يا رد چخيد .

مسعود سعد .

پشه كى جولان كند جائى كه باد صرصر است .

معزى .

چون شود دشمن قوى پس چاره جز تسليم نيست . * تا همى گربه ناب دارد و چنگ

موشرا چيست به ز خانهء تنگ * تا بود گربه در كمان كمين

موشرا گلشن است زير زمين .

سنائى .

چو با زورمندان فتد داورى * گريزندگى به كه زورآورى .

امير خسرو .

چو بينى زبردست را زوردست * نه مردى بود پنجهء خود شكست .

سعدى .

چو پروانه خود را زند بر چراغ * نميرد چراغ او بميرد بداغ .

لطافت كن آنجا كه بينى ستيز * نبرد قز نرم شمشير تيز .

سعدى .

چو كردى با كلوخ‌انداز پيكار * سر خود را بنادانى شكستى .

سعدى .