امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٣

پرورده كشتن نه مردى بود .

رنج حسد هلاك كند حاسد تو را * آرى پر عقاب بود آفت عقاب .

فخر الدين اوحد .

رجوع به : دشمن طاوس ، و رجوع به : از ماست كه بر ماست . . . ، شود .

پر افكندن

پر افكندن

. مانده و عاجز شدن . تمثل :

در هواى تو ملك پر بفكند * اين‌چنين كت حسن بر در مىزند .

انورى .

نظير : پر ريختن .

پر ريختن

پر ريختن

. تمثل :

آنجا كه عقاب پر بريزد * از پشهء لاغرى چه خيزد .

رجوع به : مثل قبل شود .

پر كينه مباش از همگان دايم چون خار * نه نيز زبون باش بيكبار چو خرما .

پر كينه مباش از همگان دايم چون خار نه نيز زبون باش بيكبار چو خرما .

ناصر خسرو .

رجوع به : با بدان بد باش . . . ، شود .

پر گفتن به قرآن خوش است

پر گفتن به قرآن خوش است

. چه ضرور است كه زياده بگويم مختصر و كوتاه ميكنم .

رجوع به : آن خشت بود كه پر توان زد . . . ، شود .

پرگوى دشمن كام است

پرگوى دشمن كام است

. رجوع به : اگر طوطى . . . ، شود .

پر من است كه بر من است

پر من است كه بر من است

. رجوع به : از ماست كه بر ماست ، شود .

پرند رومى بر تن چرا كنى چو زنان * درآى در صف مردان و تيغ عريان باش .

پرند رومى بر تن چرا كنى چو زنان درآى در صف مردان و تيغ عريان باش .

حضرت اديب .

پرواز گنجشگ تا لب بام

پرواز گنجشگ تا لب بام

. رجوع به : پروانه چون برآيد . . . ، شود .

پروانه چو شمع ديد ديوانه شود * از سوختن آن لحظه كجا انديشد .

پروانه چو شمع ديد ديوانه شود از سوختن آن لحظه كجا انديشد .

نقل از زيدرى .

پروانه چون برآيد هرگز بچرخ پروين .

پروانه چون برآيد هرگز بچرخ پروين .

( نادان اگر نيايد پيشم عجب چه دارى )

ناصر خسرو .

پروانه « 1 » در پناه غضنفر نكوتر است

پروانه « 1 » در پناه غضنفر نكوتر است

( شاها غضنفرى تو و پروانهء تو من )

خاقانى .

پروبال تو همت است اى پسر * چو خواهى كه پرى بدين بال پر .

پروبال تو همت است اى پسر چو خواهى كه پرى بدين بال پر .

حضرت اديب .

رجوع به : همت بلند دار . . . ، شود .

پروبال جان همت و عزم تست * مباشيد چون ماكيان بال سست .

پروبال جان همت و عزم تست مباشيد چون ماكيان بال سست .

حضرت اديب .

رجوع به : همت بلند دار . . . ، شود .

پرورده كشتن نه مردى بود .

پرورده كشتن نه مردى بود .

( ستم از پى داد سردى بود * كه . . . )

سعدى .

( 1 ) پروانه ، سياه‌گوش است .