امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٤
بهاران كه باد آورد بوى مشك * بريزد درخت كهن بار خشك .
بوم از تربيت هزار دستان نشود
بوم از تربيت هزار دستان نشود
. رجوع به : از مار نزايد . . . ، شود .
بوم را ويرانه سازد همچو سگ را پارگين
بوم را ويرانه سازد همچو سگ را پارگين
( باز خواهد دست شاه و شير جويد پيشه را . . . )
سنائى .
نظير :
بود جغد خرم بويران زشت * چو بلبل بخوش باغ اردىبهشت .
اسدى .
بلبل بباغ و جغد بويرانه ساخته * هركس به قدر همت خود خانه ساخته .
هلالى .
باز را دست ملوك از همت عاليست جاى * جغد را بوم خراب از طبع دون شد مستكن .
سنائى .
بوى است نه عين و نون و به او را * نام معروف عنبر سارا .
بوى است نه عين و نون و به او را نام معروف عنبر سارا .
ناصر خسرو .
نظير :
چه سود چون همى ز تو گند آيد * گر تو بنام احمد عطارى .
ناصر خسرو .
بوى پياز از دهن خوب‌روى * خوبتر آيد كه گل از دست زشت .
بوى پياز از دهن خوب‌روى خوبتر آيد كه گل از دست زشت .
سعدى .
نظير : كل شيئى من الجميل جميل .
بوى حلواش مىآيد
بوى حلواش مىآيد
. رجوع به : آفتاب لب بام است ، شود .
بوى خون از گفتار كسى آمدن
بوى خون از گفتار كسى آمدن
. سخنانى كه گوينده را به هلاكت كشاند يا شنونده را تهديد بمرگ كند ، گفتن .
تمثل :
گر مشام آرى به بحر ژرف من * بشنوى تو بوى خون از حرف من .
عطار .
سودائى باشد كه از او بوى خون آيد
. مرزبان نامه .
بويژه دو كسرا ببخشاى و بس * مدان خوار و بيچاره‌تر زان دو كس يكى نيكدان بخردى كز جهان * زبون افتد اندر كف ابلهان دگر پادشاهى كه از تاج و تخت * بدرويشى افتد شود شوربخت .
بويژه دو كسرا ببخشاى و بس مدان خوار و بيچاره‌تر زان دو كس يكى نيكدان بخردى كز جهان زبون افتد اندر كف ابلهان دگر پادشاهى كه از تاج و تخت بدرويشى افتد شود شوربخت .
اسدى .
بوى گل بىزكام كى باشد .
بوى گل بىزكام كى باشد .
( هركجا اين بهار و دى باشد . . . )
سنائى .
رجوع به : گنج و مار و گل و خار و . . . ، شود .
بوى گل و بامداد نوروز * و آواز خوش هزاردستان بس جامه فروخته است و دستار * بس خانه كه سوخته است و دكان .
بوى گل و بامداد نوروز و آواز خوش هزاردستان بس جامه فروخته است و دستار بس خانه كه سوخته است و دكان .
نقل از ابدع البدايع .
بوى گل و لاله زخم خار نيرزد
بوى گل و لاله زخم خار نيرزد
( صحبت معشوق انتظار نيرزد . . . )
سنائى .
بوى مشك از كافور كم شود
بوى مشك از كافور كم شود
. تمثل :
عمدا همى نهان كند آن ماه سيم‌تن * موى سياه خويش ز موى سپيد من
داند كه بوى مشك ز كافور كم شود * كافور من نخواهد با مشك خويشتن .
معزى .
بوى مشگ پنهان نماند
بوى مشگ پنهان نماند
. تمثل :
هم ببايد سخن بگفت آخر * مشك را چون توان نهفت آخر .
اوحدى
بهاران كه باد آورد بوى مشك * بريزد درخت كهن بار خشك .
بهاران كه باد آورد بوى مشك بريزد درخت كهن بار خشك .
سعدى .