امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧١

بود سخت سختىكشيده كسى

بود بندهء نازنين مشت‌زن

بود بندهء نازنين مشت‌زن

( غلام آبكش بايد و خشت‌زن . . . )

سعدى رجوع به :

اگر خواهى كه با مقدار باشى . . . ، شود .

بود بيش اندوه مرد از دو تن * ز فرزند نادان و ناپاك زن .

بود بيش اندوه مرد از دو تن ز فرزند نادان و ناپاك زن .

اسدى .

بود پيش طبع شگرف و بلند * بيوكانى بيوگان ناپسند .

بود پيش طبع شگرف و بلند بيوكانى بيوگان ناپسند .

حضرت اديب .

بود تا پر از دانه انبان خاك * پر از موش و گربه است دامان خاك .

بود تا پر از دانه انبان خاك پر از موش و گربه است دامان خاك .

حضرت اديب .

بود تن قوى تا بود دل بجاى * چو ترسيد دل سست شد دست و پاى .

بود تن قوى تا بود دل بجاى چو ترسيد دل سست شد دست و پاى .

اسدى .

بود جغد بس ناخجسته بفال * بويژه كه زاغش دهد پروبال .

بود جغد بس ناخجسته بفال بويژه كه زاغش دهد پروبال .

حضرت اديب .

بود جغد خرم بويران زشت * چو بلبل بخوش باغ ارديبهشت .

بود جغد خرم بويران زشت چو بلبل بخوش باغ ارديبهشت .

اسدى .

رجوع به : بوم را ويرانه سازد ، شود .

بود حرب را طعم در كام تلخ

بود حرب را طعم در كام تلخ

( شنيدم چنين گفت داناى بلخ )

حضرت اديب .

بود حرمت هركس از خويشتن

بود حرمت هركس از خويشتن

( چه نيكو زده است اين مثل برهمن )

سعدى .

رجوع به : آبرويت را در . . . ، شود .

بود خيره دل سال و مه مرد آز * كفش بسته همواره و چشم باز دهد رشك را چيرگى بر خرد * خورد چيز خود هركس او غم خورد .

بود خيره دل سال و مه مرد آز كفش بسته همواره و چشم باز دهد رشك را چيرگى بر خرد خورد چيز خود هركس او غم خورد .

اسدى .

رجوع به : اگر حسود نباشد ، شود .

بود در جهان جنگ و پنداشتى * و ليكن از آن پس بود آشتى .

بود در جهان جنگ و پنداشتى و ليكن از آن پس بود آشتى .

فردوسى . ى .

بود درد كسان بر ديگران خوار

بود درد كسان بر ديگران خوار

( تو را زان چه كه من پيچم بآزار )

ويس و رامين .

رجوع به : از تو نپرسند ، شود .

بود دورى از بدره بخردى * بهى نيكى و دورى است از بدى .

بود دورى از بدره بخردى بهى نيكى و دورى است از بدى .

اسدى .

بود دين و شاهى چو تن با روان * بدين هردون پايدارد جهان .

بود دين و شاهى چو تن با روان بدين هردون پايدارد جهان .

فردوسى .

رجوع به : الدين و الملك . . . ، شود .

بود راحت به مقدار سكون بنگر مراتب را * دويدن رفتن استادان نشستن خفتن و مردن .

بود راحت به مقدار سكون بنگر مراتب را دويدن رفتن استادان نشستن خفتن و مردن .

بعضى اين شعر را بميرزا حسينعلى رئيس فرقهء بهائى نسبت ميكنند . اعم از آنكه مال او يا ديگرى باشد فكر از تعليمات بود است . نظير :

چو آرام يا بى برستى ز رنج .

فردوسى .

بود زفت هرجا سرافكنده است * دلش خسته همواره كوتاه دست برادى دل زفت را تاب نيست * دل زفت سنگيست كش آب نيست .

بود زفت هرجا سرافكنده است دلش خسته همواره كوتاه دست برادى دل زفت را تاب نيست دل زفت سنگيست كش آب نيست .

اسدى .

بود سايه از سايه ور مايه‌دار

بود سايه از سايه ور مايه‌دار

( تو بالنده سروى همه سايه‌دار . . . )

حضرت اديب .

بود سخت سختىكشيده كسى

بود سخت سختىكشيده كسى

( بد و نيك گيتى چشيده بسى . . . )

حضرت اديب .

نظير : باشد مرد ستم رسيده ستمكار . سوزنى .