امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠١

اگر جفت گردد زبان با دروغ * نگيرد ز بخت سپهرى فروغ .

گر جستم از دست اين تيرزن * من و موش ويرانهء پيرزن .

سعدى .

( يكى گربه در خانهء زال بود * كه برگشته ايام و بدحال بود

روان شد به مهمان‌سراى امير * غلامان سلطان زدندش به تير

برون جست و خون از تنش ميچكيد * همى گفت و از هول جان ميدويد

كه . . . . . . * . . . . . . .

نيرزد عسل جان من زخم نيش * قناعت نكوتر بدوشاب خويش . )

سعدى .

اگر جفت گردد زبان با دروغ * نگيرد ز بخت سپهرى فروغ .

اگر جفت گردد زبان با دروغ نگيرد ز بخت سپهرى فروغ .

( . . . سخن‌گفتن كژ ز بيچارگيست * به بيچارگان بريبايد گريست )

فردوسى .

گر راست سخن‌گوئى و دربند بپائى * به زانكه دروغت دهد از بند رهائى .

سعدى .

چراغ دروغ فروغ ندارد . چراغ كذب را نبود فروغى .

دروغ آتشى بد بود بىفروغ .

فردوسى .

دروغگو دشمن خداست .

دروغ از گناه است با سركشان .

فردوسى . دروغ است سرمايه مر كافريرا .

ناصر خسرو . بذات فمه يفتضح الكذوب .

دروغ آزمائى نباشد ز راى * كه از راى باشد بزرگى بجاى .

فردوسى .

دروغ آزمودن ز بيچارگيست * نگويد كرا در هنر بارگيست .

اسدى .

نيست در دين شرع و مذهب عقل * خصلتى ناستوده‌تر ز دروغ .

نشود جمع با نفاق وفاق * ندهد چهرهء دروغ فروغ .

الهلاك فى الكذب . راستى رستگاريست .

زان بود كار شاعران بىنور * كه ندارد چراغ كذب فروغ .

دروغ از بنه آبرو بسترد * نگويد دروغ آنكه دارد خرد .

اسدى .

دروغ ايچ مسگال ازيرا دروغ * سوى عاقلان مرزبان را زناست .

ناصر خسرو .

دروغگو خانه‌اش سوخت كسى باور نكرد . من عرف بالكذب لم يسمع صدقه . دروغگو تا در خانه‌اش .

دروغ و گزافه مران در سخن * بهر تندئى آنچه خواهى مكن .

اسدى .

بگرد دروغ ايچ‌گونه مگرد * چو گردى بود بخت را روى زرد .

فردوسى .

سخن گفتن كژ ز بيچارگيست * ببيچارگان بريبايد گريست .

فردوسى .

بگرد دروغ آنكه گردد بسى * از او راست باور ندارد كسى .

اسدى .

بگيتى به از راستى پيشه نيست * ز كژى بتر هيچ انديشه نيست .

فردوسى .

زبانى كه باشد بريده ز جاى * از آن به كه باشد دروغ آزماى .

اسدى .

هر آهو كه خيزد ز كژ يك سخن * به صد راست نيكو نگردد ز بن .

اسدى .

ز كژى نشد راست كار كسى * بناموس « 1 » رستن نشايد بسى .

اسدى .

( 1 ) ناموس در اينجا مكر و فريب است .