امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٦

از مرگ خود چاره نيست

مخور انده و باده خور روز و شب * دلت پر ز رامش پر از خنده لب .

فردوسى .

له ملك ينادى كل يوم * لدوا للموت و ابنوا للخراب .

فللموت ما تلد الوالده .

كجا شد كيومرث شاه بلند * كجا جم و طهمورث ديوبند

كجا شد سيامك شه نازنين * كجا رفت هوشنگ با داد و دين

جهانشان به خاك اندر افكند پاك * برآورد پس گنجهاشان ز خاك

از ايشان نمانده است جز نام چيز * برفتند و ما رفت خواهيم نيز .

اسدى .

كجا آن سر و تاج شاهنشهان * كجا آن دلاور گرامى مهان

كجا آن حكيمان و دانندگان * همان رنج بردار خوانندگان

كجا آن بتانى پر از ناز و شرم * سخن گفتن خوب و آواى نرم

كجا آنكه در كوه بودش كنام * بريده ز آرام و از نام و كام

كجا آنكه سودى سرش را بأبر * كجا آنكه بودى شكارش هژبر .

همه خاك دارند بالين و خشت * خنك آنكه جز تخم نيكى نكشت .

فردوسى .

كجا آن بزرگان با تاج و تخت * كجا آن سواران بيدار بخت

كجا آن خردمند گندآوران * كجا آن سرافراز جنگىسران

همه خاك دارند بالين و خشت * خنك آنكه جز تخم نيكى نكشت .

فردوسى .

مىنماند در جهان يك تار مو * كل شيى هالك الا وجهه .

مولوى .

هركه آمد بجهان ز اهل فنا خواهد بود * آنكه پاينده و باقيست خدا خواهد بود

بيا تا جهان را به بد نسپريم * بكوشش همه دست نيكى بريم

نباشد همى نيك و بد پايدار * همان به كه نيكى بود يادگار

همان گنج و دينار و كاخ بلند * نخواهد بدن مر ترا سودمند .

فردوسى .

يكى سينهء شير باشدش جاى * يكى كركس و ديگريرا هماى .

فردوسى .

ز مادر همه مرگ را زاده‌ايم * بناچار گردن به دو داده‌ايم .

فردوسى .

مياز ايچ با آز و با كينه دست * به منزل مكن جايگاه نشست

سراى سپنج است بر راه رو * تو گردى كهن ديگر آيد بنو

يكى اندر آيد دگر بگذرد * زمانى به منزل چمد يا چرد

چو برخيزد آواز طبل رحيل * به خاك اندر آيد سر شير و پيل .

فردوسى .

اگر پادشاه همه كشور است * وگر پاك شايسته پيغمبر است

سرانجامشان رفت بايد بگور * كه نگزيرد از گور نزديك و دور .

فردوسى .

اگر چند بسيار مانى بجاى * هم آخر سرآيد سپنجى سراى .

اسدى .