امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٥

از مرگ خود چاره نيست

كجا كنگ دژ كرد جائى برنج * وزان رنج بردن نديد ايچ گنج

كجا شد شه ترك افراسياب * كه ديگر چنو كس نبيند بخواب

كجا رستم و زال و اسفنديار * كز ايشان سخن ماندمان يادگار

چه گودرز و هفتاد پور گزين * سواران ميدان و شيران كين

چه كىخسرو شير آزاد مرد * كجا شير بگرفت اندر نبرد

چه گشتاسب شاهى كه دين بهى * پذيرفت وزو تازه شد فرهى

كجا رفت اسكندر نامور * كز او گشت اقليم زير و زبر

چه جاماسب كاندر شمار سپهر * فروزنده‌تر بد ز ناهيد و مهر

همان نامور شاه بهرام گور * كه چون او نبد كس به مردى و زور

به بخشندگى شه چو او خود نبود * نيارست گردون سرشرا بسود

نياى من آن شاه روشن روان * جهاندار . كسرى انوشيروان

كجا شد چل و هفت شاه جهان * همه كار ايشان شد ايدر نهان

شدند آن بزرگان و دانندگان * سواران جنگى و فرزانگان ( كذا )

كه اندر هنر اين از آن به بدى * بسال آن يكى از دگر مه بدى

بپرداختند اين جهان فراخ * بماندند ايوان و ميدان و كاخ .

فردوسى .

چنين است كردار چرخ بلند * بدستى كلاه و بديگر كمند

چو شادان نشيند كسى با كلاه * بخم كمندش ربايد ز گاه .

فردوسى .

چنين است هرچند مانيم دير * نه پيل سرافراز ماند نه شير .

فردوسى .

چنين است كردار گردان سپهر * ببرد ز پروردهء خويش مهر .

فردوسى .

چنين است كردار اين چرخ پير * ستاند ز فرزند پستان شير .

فردوسى .

چنين است كردار چرخ بلند * دل اندر سراى سپنجى مبند

گهى گنج يابيم از او گاه رنج * پس از هر دو رفتن ز جاى سپنج .

فردوسى .

چنين است رسم سپنجى سراى * نخواهد كه مانى به دو در بجاى .

فردوسى .

چنين است كردار اين چرخ پير * چه با اردوان و چه با اردشير

كرا با ستاره برآرد بلند * سپارد مر او را به خاك نژند .

فردوسى .

چنين است گردنده كار جهان * كه ماتم كند سور را در زمان .

فردوسى .

چنين است رسم سراى سپنج * نمانى در او جاودانى مرنج .

فردوسى .

چنين است كردار اين گوژپشت * بپرورد و پروردهء خويش كشت

خردمند را دل ز كردار اوى * بماند همى خيره در كار اوى .

فردوسى .

چنين است كار سراى سپنج * چو دانى كه ايدر نمانى مرنج