امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٢

از مرگ خود چاره نيست

كه ناپايدار است و ناسازگار * چنين بود تا بود اين روزگار

يكى دان از او هرچه آيد همى * چو جاويد با تو نپايد همى .

فردوسى .

هرآنگه كه موى سيه شد سپيد * ببودن نماند فراوان اميد .

فردوسى .

هرآنكس كه پيدا شود ز آدمى * فراوان نماند به روى زمى .

فردوسى .

هرآنگه كه آمد زمانه فراز * نگردد به مردى و انديشه باز .

اسدى .

بگيو آنگهى گفت بهرام گرد * كه ( هركو بزايد ببايدش مرد . )

فردوسى .

هركسى پنج روز نوبت اوست .

حافظ .

هركه را خوابگه آخر به دو مشتى خاك است .

حافظ .

همه كارهاى جهانرا در است * مگر مرگرا كان در ديگر است .

فردوسى .

همه مرگرائيم شاه و سپاه * اگر دير مانى همين است راه .

فردوسى .

همه مرگرائيم تا زاده‌ايم * به بيچارگى تن به دو داده‌ايم .

فردوسى .

همه مرگرائيم پير و جوان * كه مرگ است چون شير و ما آهوان .

فردوسى .

اگر خود بمانى بگيتى دراز * ز رنج تن آيد برفتن نياز

بدانگه كه خم گيردت يال و پشت * بجز باد چيزى ندارى بمشت

گرانى درآيد ترا در دو گوش * نه تن ماندت بريكى سان نه هوش

نبينى به چشم و نپوئى بپاى * بگوئى ببانگ بلند اى خداى

مرا پيش خود بر به زودى نه دير * كه گشتم من از خاك تاريك سير .

فردوسى .

همه مرگرائيم پير و جوان * بگيتى نماند كسى جاودان .

فردوسى .

همه مرگرائيم برنا و پير * برفتن خرد بادمان دستگير .

فردوسى .

همه در جهان خاك را آمديم * نه جوياى ترياك را آمديم .

فردوسى .

همه رفتنييم و گيتى سپنج * چرا بايد ايندرد و اندوه و رنج .

فردوسى .

يكى را برهنه سر و پا و دست * نه آرام و خورد و نه جاى نشست

يكى را دهد توشه از شهد و شير * بپوشد بديبا و خزو حرير

سرانجام هردو به خاك اندرند * بتاريك چاه مغاك اندرند .

فردوسى .

يكى جامهء زندگانيست تن * كه جان داردش پوشش خويشتن

بفرسايد آخرش چرخ بلند * چو فرسود جامه ببايد فكند

تن ما چو ميوه است و او ميوه‌دار * بچينند يك روز ميوه ز دار .

اسدى .

يكى را برآرد بچرخ بلند * ز تيمار و دردش كند بىگزند

وز آنجاش گردون برد سوى خاك * همى جاى ترس است و تيمار و باك .

فردوسى .

رفتند و ما هم ميرويم . مرگ جوان و پير نمىشناسد .

كو خسرو و كيقباد و كو جم * رفتند و روند ديگران هم .