امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٨

از عطاى پند برتر نيست در عالم عطا .

از مخاطب براى خواندن . رفيق او آهى كشيده گفت افسوس كه من از صد دينار دويم محرومم چه خود نيز از قرائت كتاب خويش عاجزم . رجوع بآفتاب بگذارى راه مىافتد ، شود .

از صد زبان زبان خموشى رساتر است

از صد زبان زبان خموشى رساتر است

. نظير : سكوت دليل رضاست .

از صدف ياد گير نكتهء حلم * آنكه برد سرت گهر بخشش .

از صدف ياد گير نكتهء حلم آنكه برد سرت گهر بخشش .

( با تو گويم كه چيست غايت حلم * هركه زهرت دهد شكر بخشش

كم مباش از درخت سايه فكن * آنكه سنگت زند ثمر بخشش

وانكه بخراشدت جگر بجفا * همچو كان كريم زر بخشش . . . )

حافظ ( يا ) ابن يمين .

از صد گل يك گلش نشكفته

از صد گل يك گلش نشكفته

. در عنفوان شباب است . از اين زيباتر خواهد شد .

بمراتب عاليتر خواهد رسيد . مثال :

از صد گلت يكى نشكفته است پيش تو * اكنون هنوز گلبن بخت تو نوبر است .

ظهير .

رجوع به باش تا صبح دولتت بدمد ، شود .

از صد هزار دوست يكى دوست دوست نى * وز صد هزار مرد يكى مرد مرد نى .

از صد هزار دوست يكى دوست دوست نى وز صد هزار مرد يكى مرد مرد نى .

( سرد است روزگار و دل از مهر سرد نى * مى سالخورد بايد و ما سالخوردنى . . . )

شاكر بخارى . نظير : الف مجيز و لا غواص .

از صد هزار طفل كه مويش چو زر بود * سيمرغ زال را بسوى آشيان برد .

از صد هزار طفل كه مويش چو زر بود سيمرغ زال را بسوى آشيان برد .

عمادى شهريارى ،

از صعوهء محال بود صيد كرگدن .

از صعوهء محال بود صيد كرگدن .

( دل را بهجر يار صبورى صواب نيست . . . )

اديب صابر .

از صفا آيينه منظور نظرها مىشود .

از صفا آيينه منظور نظرها مىشود .

( دل چو صافى شد حقيقت را شناسا مىشود . . . )

ظهير .

از ضرر هرچه برگردد نفع است

از ضرر هرچه برگردد نفع است

. رجوع به از خانهء سوخته . . . ، شود .

از ضعف بهرجا كه نشستيم وطن شد .

از ضعف بهرجا كه نشستيم وطن شد .

( از گريه بهر سو كه گذشتيم چمن شد . . . )

سراج حكاك .

از عدو آنگه حذر بكن كه شود دوست * وز مغ ترس آنزمان كه گشت مسلمان .

از عدو آنگه حذر بكن كه شود دوست وز مغ ترس آنزمان كه گشت مسلمان .

ابو حنيفهء اسكافى .

از عرعر خر كسى نرنجد

از عرعر خر كسى نرنجد

. از فرياد خر كسى نرنجد . رجوع بآواز سگان . . . ، شود .

از عطاى پند برتر نيست در عالم عطا .

از عطاى پند برتر نيست در عالم عطا .

( اى شده مدهوش و بيهش پند حجت را بدار ك . . . )

ناصر خسرو .