امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٧

از تو حركت از خدا بركت

گرچه يزدان آفريند مادر و پستان و شير * كودكانرا شير مادر خود همى بايد مكيد .

ناصر خسرو .

گيتى به مثل چون سراى كار است * تا روز قيام و تفخهء صور

گر كار كنى عزيز باشى * فردا كه دهند مزد مزدور

ور ديو ز كار باز داردت * رنجور بوى و خوار و مدهور .

ناصر خسرو .

به قدر الكد يكتسب المعالى * و من طلب العلى سهر الليالى

تروم العز ثم تنام ليلا * يغوص البحر من طلب اللالى

ز زود خفتن و از دير خاستن هرگز * نه مرد يابد ملك و نه بر ملوك ظفر .

عنصرى .

دليران جهان آغشته در خون * تو سر پوشيده ننهى پاى بيرون

نشستى چون زنان در كوى ادبار * نميدارى ز جهل خويشتن عار

چو محبوسان بيك منزل نشسته * بدست عجز پاى خويش بسته .

شبسترى .

حسرت نكند كودك را سود بپيرى * هرگه كه بخردى بگريزد ز دبستان

هركس كه بتابستان در سايه بخسبد * خوابش نبرد گرسنه شبهاى زمستان .

ناصر خسرو .

بلند حصنى دان دولت و درش محكم * بعون كوشش بر درش مرد يابد بار

بقاب قوسين آن را برد خداى كه او * سبك شمارد در چشم خويش وحشت غار .

ابو حنيفه اسكافى .

تا كى اين راه مزور راه بايد رفت راه * تا كى اين كار مزخرف كار بايد كرد كار .

جمال الدين .

نيابد مراد آنكه جوينده نيست * كه جويندگى عين يابندگيست .

خواجو .

به خانه نشستن بود كار زن * برون كار مردان شمشير زن .

اسدى .

بدرياى ژرف آنكه جويد صدف * ببايدش جان بر نهادن به كف .

اسدى .

بزرگى يكى گوهر پر بهاست * ورا جاى در كام نر اژدهاست .

اسدى .

مر آن گرگ را مرگ به از دمه * كه بىخورد ماند ميان رمه .

اسدى .

هر آن كار كان برنيايد ز زر * برآيد بشمشير و زور و هنر .

اسدى .

با گرسنگى قوت پرهيز نماند * افلاس عنان از كف تقوى بستاند .

سعدى .

با جحى گفت روزگى حيزى * كز على و عمر بگو چيزى .

گفت با وى جحى كه انده چاشت * در دلم حب و بغض كس نگذاشت .

سنائى .

خداوند روزى به حق مشتغل * پراكنده روزى پراكنده دل .

سعدى .

تو كى بدولت ايشان رسى كه نتوانى * جز اين دو ركعت و آن هم به صد پريشانى .

سعدى .

چنين گفت دانا كه مردم به چيز * گراميست گر چيز خوار است نيز .

فردوسى .

اذا قل مال المرء قل حياؤه * و ضاقت عليه ارضه و سماؤه

و اصبح لا يدرى و ان كان حازما * اقدامه خير له ام وراؤه

روزى بپاست . روزى بقدم است . روزى به قدر همت هركس مقدر است . رنج سخت كليد راحت است .

رنج امروزين آسودن فردائين بود * و آسودن امروزين رنج فردائين .

از قابوسنامه