امثال و حكم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠١

از امروز كارى بفردا ممان * چه دانى كه فردا چه گردد زمان .

از افراز چون بد بگردد سپهر * نه تندى به كار آيد از بن نه مهر .

از افراز چون بد بگردد سپهر نه تندى به كار آيد از بن نه مهر .

فردوسى .

از الف تا يا دانستن

از الف تا يا دانستن

. از سر تا بن كارى آگاه بودن .

از امروز كارى بفردا ممان * چه دانى كه فردا چه گردد زمان .

از امروز كارى بفردا ممان چه دانى كه فردا چه گردد زمان .

( . . . گلستان كه امروز باشد ببار * تو فردا چنى گل نيايد به كار . )

فردوسى « 1 » . نظير :

كار امروز بفردا مفكن . لا تؤخر عمل يومك لغد . لا تؤخر عمل يومك لغدك عسى غد لغيركه .

فردا فردا به چند گوئى فردا را كسى نديده . فردا را كه ديده . بفردا ممان كار امروز را . فردوسى .

فى التأخير آفات . الفرص تمر مر السحاب . الوقت سيف قاطع . امروز تخم كار كه فردا مجال نيست . سعدى .

بادر فان الوقت سيف قاطع * و العمر جيش و الشباب امپر .

ابى اسحق غزى .

هركه باشد سپوز كار به دهر * نوش در كام او بود چون زهر .

ابو شكور بلخى .

مكن عمر ضايع بافسوس و حيف * كه فرصت عزيز است و الوقت سيف .

سعدى .

بودم جوان كه گفت مرا پير اوستاد * فرصت غنيمت است نبايد ز دست داد .

سعدى .

صوفى ابن الوقت باشد اى رفيق * نيست فردا گفتن از شرط طريق .

مولوى .

وصيت همين است جان برادر * كه اوقات ضايع مكن تا توانى .

حافظ .

وقت درياب بهر كار كه سودى نكند * نوشدارو كه پس از مرگ بسهراب دهند .

تاج مآثر .

وقت را غنيمت دان آنقدر كه بتوانى * حاصل از حيات ايجان اين دم است تا دانى .

حافظ .

كنون گوش كآب از كمر درگذشت * نه وقتى كه سيلاب از سرگذشت .

سعدى .

كنون بايد اين مرغرا پاى بست * نه آندم كه سر رشته بردت ز دست .

سعدى .

نگر تا كار امروز بفردا نيفكنى كه هر روزيكه مىآيد كار خويش مىآرد . ابو الفضل بيهقى .

كار امروز بفردا افكندن از كاهلى تن است . ابو الفضل بيهقى .

و عاجز الرأى مضياع لفرصته * حتى اذا فات امر عاتب القدرا .

اغتنم خمسا قبل خمس ، شبابك قبل هرمك و صحتك قبل سقمك و غناك قبل فقرك و حياتك قبل مماتك . آن روز كه بگذشت كجا آيد باز .

اگر صد سال باشى شاد و پيروز * هميشه عمر تو باشد يكى روز

اگر سختى برى ور كامجوئى * ترا آن روز باشد كاندر اوئى .

ويس و رامين .

( 1 ) در جاى ديگر شاهنامه همين دو بيت با تغييرى تكرار شده : از امروز كارى بفردا ممان * كه داند كه فردا چه گردد زمان گلستان كه امروز گردد بهار * تو فردا چنى گل نيايد به كار . فردوسى .