خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥

پاره‌اى از عقائد باطله صوفيّه

ذاتيد وصفاتيد وگَهى عرش وگَهى فرش * باقى ز خدائيد ومُبرّا زفنائيد « 1 »

ونيز از او مشهور است كه گفته :

گاهى محمّد بَك شود * گاهى شغال سگ شود

گَه استرِ بَدرگ شود * گاهى علىِّ مرتضى

أيضاً آن ملعون در جاى ديگر در ديوانش گفته است :

نالهء سگ در رهش بى جذبه نيست * زانكه هر راغب اسير رهزنى است

« 2 »

و در « رياض الشعراء » در ترجمهء ملا شاه بَدَخشانى گفته كه : در زمان شاه جهان پادشاه علماى دهلى كه از جملهء ملا قوى قاضى القضاة بود ، محضر نمودند كه ملّا شاه در اين بيت كه گفته است :

پنجه در پنجه خدا دارم * من چه پرواى مصطفى دارم

اهانت به حضرت رسالت رسانده ، و كافر و واجب القتل شده ، پادشاهِ محضر فضلا را گرفته ، عزيمتِ كشمير فرموده و به مكان ملا شاه رفته محضر را نموده .

مولانا فرمود كه از اين شعر بوى كفر مىآيد ، چه صاحب اين شعر در خود و خدا ومصطفى تفريق كرده ، و اين در مذهب من شرك است ، شاه جهان معتقدِ وى گرديده برخاست .

و اين كه مولانا فرموده ؛ نظر به آن است كه : در طريق صوفيه از مقرّرات است كه اوّل مريد را بايد در شيخ فنا شدن ، و بعد در رسول ، و بعد در ذات حق

( 1 ) ديوان شمس تبريزى : 374 غزل شماره 648 . ( 2 ) مثنوى : 3 / 6 .