خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣

پاره‌اى از عقائد باطله صوفيّه

شمس در خارج اگر چه گشت فرد * مثل او هم مىتوان تصوير كرد

در تصوّر ذاتِ او را گنج گوى * تا در آيد در تصوّر مثل اوى

من چه گويم يك رگم هُشيار نيست * شرح اين يارى كه او را يار نيست « 1 »

وشايد از اينجهت يا از جهت اعتقادش به وحدت وجود ووحدت موجود ، بايزيد گفته : « سُبحانَ ما أعظمَ شأني » « 2 » ، ومولوى نيز در ديوان خود گويد :

هر لحظه به شكلى بُتِ عيّار برآمد * دل بُرد [ و ] نهان شد

هر دم به لباسِ دگران يار برآمد * گَه پير و جوان شد

گاهى كه به دل طينتِ صَلصال فروشد * غَوّاصِ معانى

گاهى زِبُن كَهگِل فَخّار برآمد * زان پس به دخان شد

گَه نوح شد وگِرد جهانى به دُعا غَرق * خود رفت به كشتى

گَه گشت خليل وزدلِ نار برآمد * آتش چه جَنان شد

يوسف شد و از مصر فرستاد قميصى * روشن كن عالم

از ديدهء يعقوب چه انوار برآمد * ناديده عيان شد

( 1 ) مثنوى : 1 / 5 . ( 2 ) تذكرة الاولياء : 1 / 140 و 176 .