خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٥

فاطمه بنت مثنّى

در مخلوق افتاده باشد ، وى گفته است :

عشق را باز اندر آوردم به بند * كوشش بسيار نايد سودمند

عشق دريا بى كرانه ناپديد * كى توان كردن شنا اى مستمند

عشق را خواهى كه تا پايان برى * بس كه نپسنديد بايد ناپسند

زشت بايد ديد و انگاريد خوب * زهر بايد خورد و انگاريد قند

توسنى كردم ندانستم همى * كز كشيدن تنگ‌تر گردد كمند « 1 »

فاطمه بنت مثنّى

فاطمه بنت مثنّى

شيخ محيى الدّين عربى در « فتوحات » مىگويد كه : سالها به نفس خود خدمت وى كردم ، و سن وى آن وقت بر نود و پنج سال زياده بود و من شرم مىداشتم كه بر وى بنگرم از نازكى رخسارهء وى ، هر كه وى را بديدى پنداشتى كه چهارده ساله است ، و وى را با حضرت حق سبحانه حالى عجيب بود ، و مرا بر همه كسانى كه از ابناى جنس وى مىرسيدند اختيار كرده بود ، و مىگفت :

مثل فلان كس نديده‌ام وقتى كه پيش من مىآيد به همگى خود مىآيد و در بيرون هيچ نمىگذارد .

و هم شيخ مىگويد كه : در ميان آنكه ما در پيش وى نشسته بوديم ضعيفه‌اى درآمد و شهرى را نام برد كه شوهر من آنجا رفته است ، و داعيه داشته است كه زن ديگر بكند ، گفتم : مىخواهى باز آيد ؟ گفت : آرى ، روى به فاطمه كردم و گفتم : مىشنوى كه چه مىگويد ؟ گفت : تو چه مىخواهى ؟

گفتم : قضاى حاجت وى و حاجت وى آن است كه شوهر وى بيايد ، گفت :


( 1 ) نفحات الانس : 629 .