خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٠

شيخ موسى سدرانى

عراقى در سنهء خمس وستين وستمائه شنيدم كه از وى روايت كرد از شيخ عماد الدّين محمّد بن شيخ الشيوخ شهاب الدّين سهروردى كه گفت : حاضران در ذكر مناقب شيخ موسى شروع كردند ، و از آن جمله گفتند كه : وى را در شبانه روزى وردى است كه هفتاد هزار ختم قرآن مىكند و والد من خاموش شد ، ناگاه يكى از اكابر اصحاب والد من سوگند ياد كرد و گفت : راست است آنچه از وى مىگويند من پيش از اين ؛ سخن را شنيده بودم ، و در خاطر من فى الجمله انكارى بود ، تا آن وقت كه شبى شيخ موسى را در طواف يافتم در پى وى ايستادم ، ديدم كه تقبيل حجر الاسود كرد ، و از اول فاتحه آغاز تلاوت كرد و مىرفت ، و همچنان كه معهود است كه مردم در طواف مىروند و تلاوت مىكرد ، چنان تلاوتى كه حرف ؛ حرف را فهم مىكردم ، چون از اين طواف اول از برابر در خانه كه از حجر الاسود تا آنجا مقدار چهار گام باشد كما بيش در گذشت يك ختم تمام كرد ، چنان كه من تمام آن ختم را حرف به حرف مىشنيدم ، خدمت والد من با همهء اصحاب تصديق وى كردند ، و آنچه گفت قبول كردند .

بعد از آن والد مرا از اين معنى سؤال كردند ، گفت : اين بسط زمان است كه به بعضى از اولياء اللَّه واقع مىشود ، پس از براى صدق آن قضيه گفت : شيخ الشيوخ ابن سكينه رضى الله عنه را مريدى بود صايغ ؛ و وظيفهء او اين بود كه سجّاده‌هاى صوفيان را روز جمعه به مسجد جامع مىبرد و مىانداخت ، و بعد از اداى نماز جمع مىكرد و به خانقاه مىآورد ، يكى از جمعه‌ها سجّاده‌ها بر يكديگر بست تا به مسجد جامع برد و در كنار دجله رفت تا غسل جمعه بجا آورد ، جامه‌ها بيرون كرد و در كنار دجله ؛ نهاد و به آب فرو رفت ، چون سر بيرون كرد ديد كه