خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٧

سيف الدين باخرزى

حضرت شيخ به خدمت بايستم ، شيخ گفت : بشارت باد تو را كه سلطانان در ركاب تو بدوند .

روزى يكى از سلاطين به زيارت شيخ سيف الدّين آمد ، در وقت بازگشتن از شيخ درخواست كه اسبى نذر شيخ كرده‌ام ، التماس مىنمايم كه شيخ قدم رنجه فرمايند تا به دست خود سوار كنم ، شيخ التماس وى را مبذول داشت ، تا به درِ خانقاه آمد ، پادشاه ركابش بگرفت تا سوار شد ، اسب سركشى كرده عنان در ربود ، قريب به پنجاه گام در ركاب شيخ بدويد ، شيخ با پادشاه گفت : حكمت در سركشى اسب آن بود كه ما شبى در خدمت شيخ الاسلام شيخ نجم الدّين كبرى بوديم ، ما را بشارت داد كه پادشاهان در ركاب تو بدوند ، اكنون اين مصداق سخن شيخ شد .

و من كلماته المقدسه :

هر شب به مثال پاسبان كويت * مىگردم به گرد آستان كويت

باشد كه برآيد اى صنم روز حساب * نامم ز جريدهء سگان كويت

هر چند گهى ز عشق بيگانه شوم * با عافيت آشنا و همخانه شوم

ناگاه پرى رخى به من برگذرد * برگردم از آن خدمت و ديوانه شوم

روزى به جنازه درويشى حاضر شد ، گفتند : شيخنا تلقين فرمائيد ، پيش روى ميت آمد و اين رباعى را فرمود :

گر من گنه روى زمين كردستم * عفو تو اميد است كه گيرد دستم

گفتى كه به وقت عجز دستت گيرم * عاجزتر از آن مخواه كه اكنون هستم