خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٧

سيد نعمت اللَّه ولى

كفّار تاتار - كه عسكر چنگيزخان بودند - او را تيرباران كردند ، و در وقت شهادت پرچم كافرى را گرفته بود ، بعد از شهادت ده كس نتوانستند كه پرچم را از دست شيخ بيرون آورند ، عاقبت آن پرچم را بريدند ، ومولوى رومى تلميح « 1 » به اين سرگذشت نموده آنجا كه گفت :

ما از آن محتشمانيم كه ساغر گيريم * نه از آن مفلسكان كان بز لاغر گيريم

به يكى دست دو جام مى ايمان نوشيم * يه يكى دست دگر پرچم كافر گيريم

و شهادت شيخ در سنهء 618 بود « 2 » .

سيد نعمت اللَّه ولى

سيد نعمت اللَّه ولى

اگر سالها به تعريف رفعت شأن آن يگانهء گوهر آفرينش پردازم غير از عرق خجلت كه از رخسارهء خاطرم فرو ريزد چه حاصل خواهد داشت ؟

موطن صورى او در قريهء ماهان كه در هشت فرسخى كرمان است ، در بدايت حال در كوهستان بلخ « 3 » چهل اربعين داشته ، و دست ارادت به شيخ عبداللَّه يافعى داده .

نسبت خرقه‌اش به شيخ عبدالقادر گيلانى مىرسد ، ملّا جامى ذكر وى و ذكر شيخ صفى الدين اردبيلى وشيخ زاهد گيلانى وشيخ محمّد بن زاهد در

( 1 ) تلميح / اشاره . ( 2 ) نفحات الانس : 423 و 424 . ( 3 ) در نسخه ب به جاى « بلخ » ( آن بلد ) آمده است .