خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣١

جواب از مكتوب بعضى صوفيّه

غزل

و چون اين غزل مزدوج است با غزل سابق قلمى مىشود :

آن كس كه به كفر مصدر آمد * مردود چهار دفتر آمد

در حُمق بسان گاو فربه * در جهل چو دبّ اكبر آمد

عجلًا جسداً له خوار * گه دابّهء مصغّر آمد

گاهى فرعون وگاه شداد * گه ثانى بُخت نصّر آمد

گه سالك راه دين فروشى * گاهى به ضلال رهبر آمد

دعموص صفت بعون شيطان * در بحر غوا شنا ور آمد

گه مقرض « 1 » رشتهء حقيقت * گه رهزن دين جعفر آمد

گه نافى بارىء البراياست * گه قائل خالق شر آمد

گاهى به معاد گشته كافر * گه منكر روز محشر آمد

گاهى است مكذِّب رسالت * گه ماحى حكم حيدر آمد

گاهى به يزيد كرده تحسين * كز كرب وبلا مظفّر آمد

فاعل به اباحت است گاهى * مفعول به قلندر آمد

گه مظهر كفر باطنى شد * گه مظهر شرك مضمر آمد

از گفتن إنّنى انا اللَّه * كافر به خداى داور آمد

در آتش قهر حق مخلّد * « مشتاق على » ابتر آمد

و چون اين غزل دلالت بر خلود ايشان به دار البوار دارد قلمى مىشود :

( 1 ) مُقرِض / ريز ريز كننده ، خُرد كننده .