خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٧

جواب از مكتوب بعضى صوفيّه

محبّان نوشند ، به فحواى :

گفتا زكه ناليم كه از ماست كه بر ماست .

از خود چه شكوه توان نمود ، وهم كيش را چه تعريض توان فرمود .

لكن چون دل بر حال سراسر اختلال « سامى » بسيار سوخت به نداى ( رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى اْلأرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيّارَا * انَّك إنْ تَذَرْهُمْ يُضِلّوا عِبَادَكَ وَلا يَلِدُوا الّا فاجراً كفّاراً ) « 1 » از درگاه امل بخش واهب العطايا مسألت نيستى فئهء باغيه نمود ، وملازمان نيز از خداى خود سؤآل فرمايند كه قطع نسل اين طايفه را بفرمايند .

نظم

به خدايت بگو كه از قدرت * طرح ايجاد ديگر اندازد

كشتى خواهش حريفان را * در يم خويش لنگر اندازد

كان خود را دهد به باد كرم * از دل خلق غم براندازد

پوست تختش ؛ به مجلسِ ارشاد * زير پاى قلندر اندازد

سفرهء چرم خود به بزم نشاط * پيش ترسا و كافر اندازد

به جماعات مقتدا گردد * دامن حلم بر سر اندازد

سر زلفش دهد به دست شبق « 2 » * تكيه بر دست شش پر اندازد

هركه را از منى شود انگيز * بر درش از ادب سر اندازد

طفل هركس برهنه تن باشد * كِسوت از لطف در بر اندازد

قاطع النسل گردد از مرده * تخم خر از جهان براندازد

( 1 ) النوح ( 71 ) 26 27 ( 2 ) شبق شدت شهوت