خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠١

صورت مكتوب منكوس اسلوب

عَظِيمٌ ) « 1 » و ( لَقَدْ رَآى مِنْ آياتِ رَبِّهِ الْكُبْرى ) « 2 » اين غزل در مقطع ومطلع وبحر وسياق ومضمون وعدد ابيات مزدوج است با آن غزل ديگر ؛ اين هم عرض مىشود :

غزل

دل موج محيط اكبر آمد * در بحر ازل چه گوهر آمد

گاهى بحر است وگاه گوهر * در بحر گهى شناور آمد

گاهى ذات است وگاه وصف‌است * گه آينه گه سكندر آمد

گه جلوه نما گهى مجلّيست * گه ظاهر وگه مظهّر آمد

گاهى مطلق گهى مقيّد * گه مشتق وگاه مصدر آمد

گاهى راهست وگاه مقصد * گه رهرو گاه رهبر آمد

گه رب قوى شاه باشد * گه عبد ضعيف چاكر آمد

دلباخته عاشقى است گاهى * گاهى معشوق دلبر آمد

گه بندهء عاشق ضعيفى است * گه شاه ضعيف پرور آمد

گه مهر مضيئى نوربخش است * گاهى چون ماه منور آمد

مظلوم گهى دادخواه است * گه خسرو دادگستر آمد

مغلوب گهى ستم رسيده * منصور گهى مظفّر آمد

گه صوفى خرقه پوش باشد * گاهى رند قلندر آمد

مجذوب گهى گاه سالك * سلمان گهى ابوذر آمد

گاهى نبى وگهى ولى است * گه احمد وگاه حيدر آمد

( 1 ) ص ( 38 ) : 67 . ( 2 ) النجم ( 53 ) : 18 .