مواعظ ( فارسى ) — الصفحة ٨٠

[ اتراف موجب هلاكت دنيا و يا عذاب آخرت ]

حضرت منعم فرمود : « ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ » « 1 » .

شيخ سعدى در گلستان خود اين حكايت را ذكر نموده كه : « حاتم طائى را گفتند : از خود بلندهمّت‌تر در جهان ديده‌اى ؟ گفت : بلى ، روزى چهل شتر قربان كرده بودم و امراى عرب را از هر خيل به مهمانى خوانده به گوشهء صحرائى بيرون رفتم ، خاركنى را ديدم كه پشته [ خار ] فراهم آورده و آهنگ شهر كرده گفتم : اى پير چرا به مهمانى حاتم نروى كه خلقى بر سماط او گرد آمده‌اند ؟ گفت :

هركه نان از عمل خويش خورد * منّت از حاتم طائى نبرد

پس انصاف دادم و او را به همّت و جوانمردى از خود برتر ديدم « 2 » .

أيضا : « فإن قالوا : أو ليس قد يكون من النّاس من يركن إلى ما نال من خير و إن كان لا يستحقّه فما الحجّة في منع من رضي أن ينال نعيم الآخرة على هذه الجملة ؟ قيل لهم :

إنّ هذا باب لو صحّ للنّاس لخرجوا إلى غاية الكلب و الضّراوة « 3 » على الفواحش و انتهاك

- در اين صورت نعمت آدمى مضاعف است . اگر در برابر سعى و كوشش و مجاهدهء او در اين دنيا به او پاداش دهند و در اين دنيا نيز [ با داشتن اختيار و انتخاب عمل صالح ] راه كسب استحقاق و تلاش برايش بازگردد بيشتر خوشحال و متلذّذ مىشود » . ( 1 ) - النّحل : 32 . : « به بهشت درآئيد به پاداش كارهائى كه مىكرديد » . ( 2 ) - گلستان سعدى ، حكايت 14 ، با اندكى تصرّف . ( 3 ) - قال الجوهري : « دفعت عنك كلب فلان ، أي شرّه و أذاه ، و الكلب أيضا شبيه بالجنون ، و قال : ضري الكلب بالصّيد ضراوة ، أي تعوّد .