مواعظ ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٩

[ 25 ] [ مجلس بيست و پنجم ] في وفات النّبيّ صلّى اللّه عليه و آله

كسى كه اعتقاد به خدا و روز قيامت داشته باشد و خود را از امّت پيغمبر دانسته باشد مأمور است به آن سرور تأسّى جسته ، كردار و گفتار و رفتار خود را مطابق آن جناب قرار بدهد .

عبادتش در درگاه خدا به اندازه‌اى بود كه قدمهاى مباركش ورم كردند تا آنكه مخاطب به خطاب : « طه * ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى » « 1 » گرديد .

همهء پيشوايان دين چنين بودند . حضرت سجّاد عليه السّلام آن‌قدر عبادت مىنمود تا آنكه مساجد سبعه‌اش « 2 » مانند زانوى شتر پينه مىآوردند ، مىبايست سالى چند مرتبه آنها را ببرند .

تو از خواندن دو ركعت نماز كمرت خم مىشود ، گويا كوههاى عالم را بر تو بار كرده‌اند ، هنوز به نماز نايستاده همّ تو فراغ است ، اگر مىدانستى در حضور كه ايستاده‌اى ؛ هرآينه چنين نبودى .

خوفش به درجه‌اى بود كه فرمود : « أنا أخوفكم من اللّه » « 3 » .

- سرمشق نيكو و پسنديده‌اى است ، براى كسى كه به خدا و روز بازپسين اميدى دارد » . ( 1 ) - طه : 1 - 2 . : « طا ، ها * ما قرآن را بر تو فرو نفرستاديم تا در رنج افتى » . ( 2 ) - مراد همان هفت موضعى است كه هنگام سجده بر زمين واقع مىشود ، كه عبارتند از : پيشانى ، دو كف دست ، دو سر زانو و دو سر انگشتان پا . ( 3 ) - : « من از همهء شما از خدا ترسان‌ترم » . مضمون اين كلام در تفسير فخر ذيل آيهء « هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ ( در سورهء البيّنة ) به صورت : « أعرفكم باللّه أخوفكم من اللّه ، و أنا أخوفكم منه » ، و نيز به صراحت در جامع السّعادات نراقى مذكور است .