مواعظ ( فارسى ) — الصفحة ١٨١

[ 8 ] [ مجلس هشتم : در مذمت دنيا ]

ببيعتي » « 1 » ، فرمود : امام تو از آن ائمّه است كه فرمود : « وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ » « 2 » ، بد امامى است امام تو كه اطاعت او معصيت پروردگار و موجب كسب عار و دخول نار .

اين بود كه حرّ كار را بر آن بزرگوار تنگ گرفت و مىخواست در آن بيابان بىآب و علف حضرت را فرود بياورد . هرچه فرمود بگذار به يكى از اين آباديها كه در اين اطراف است منزل نمائيم عرض كرد نمىتوانم ، اين رسول ، پاسبان من است .

حضرت قدرى مىرفت ، حرّ با أصحاب مىآمدند او را برمىگرداندند .

همين‌طور كه در كشاكش بودند يك دفعه اسب حضرت از رفتار ايستاد فرمود اسب ديگر آوردند ، گام از گام برنداشت بسيار تعجّب نمود ، فرمود : اين زمين را چه مىگويند ؟ عرض كردند : غاضريه ، فرمود : غير از اين ؟ عرض كردند : نينوا ، فرمود : غير از آن ؟ گفتند : شاطىء الفرات .

- گويا تو هم مانند حضرت منتظر اسمش هستى چون يك تأثيرى دارد -

گفتند : كربلا ،

« فعند ذلك تنفّس الصّعداء و دمعت عيناه » « 3 »

و فرمود :

( 1 ) - : « از امامم اطاعت كردم و به بيعتم وفا نمودم » . ( 2 ) - القصص : 41 . : « و آنان را امامانى گردانيديم كه به آتش دوزخ مىخوانند - يعنى به كفرى كه به آتش دوزخ مىانجامد دعوت مىكنند - » . ( 3 ) - : « در اين وقت نفسى عميق كشيد و سرشك غم از ديدگانش لبريز شد » .