داراب نامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٨٥

20 پهلوانان ايران در شهر دمشق

ما را هم‌چنين گفته بود كه بر بندگان خداى تعالى آسان گيريد كه مردم عالم را از شما جور كمتر رسد . من بتوفيق خداى تعالى مىتوانستم كه شهر دمشق را بگيرم ، اما خيلى خلق در زير دست و پا خراب مىشدند . چون شما از كردهء خود پشيمان شديد ، ما نيز از سر جرم در گدشتيم ، آن خود رفت ، اكنون از سر گيريم . اين ميگفت و تيز تيز در زير چشم در عدنان بن قيس نگاه ميكرد و با خود ميگفت كه اين آن حرام‌زاده است كه آن روز در ميان ميدان آن همه لاف مىزد و يك گرز مرا طاقت نياورد ، از آن روز كه آن ضرب گرز مرا خورد هنوز بيمارست !

نصر بن عدل گفت : اى پهلوان ، ملك با تو در سخن است ، تو بر طرف پهلوان عدنان بن قيس چرا نگاه ميكنى ؟ گفت از اين جهت كه با پهلوان عدنان دو سخن دارم ، اگر اجازت باشد بگويم . گفتند روا باشد ، بگو ! پهلوان بهزاد گفت يكى آنك دو ضرب گرز پيش او دارم كه او سه ضرب گرز بر من زد ، گفت كه در ملك ما رسم آنست كه سه ضرب سه ضرب مىزنند و مىگيرند . او سه ضرب زد و من يكى ؛ دوى ديگر برو دارم . اما معذور دارد كه من ندانستم كه دشمنى ما بدوستى مبدل خواهد شدن ، اگر دانستمى آن ضرب را آهسته ميزدم كه دانم كه پهلوان هنوز از آن زخم بيمارست . اين ميگفت و آن عمود گران را بر سر دست ميگردانيد . نصر بن عدل گفت ملك مسروق مىگويد كه شما را از براى دوستى و آشتى آورده‌ايم ، چونست كه پهلوان با سلاح آمده است ؟ بهزاد گفت : ما مردم مبارزيم و جنگى و هرگز بىسلاح نتوانيم بودن ؛ و ديگر آنك مرا شاه مظفر شاه وصيت كرده است كه تا سوگند نخورى و از طرف ايشان ايمن نشوى ، سلاح از خود جدا نكنى . اكنون شاه‌زاده انتظار منست ، زود باشيد اول شما سوگند بخوريد كه ديگر با ايرانيان مخالفت نكنيد و خود را از جملهء خدمتكاران ملك داراب و فيروز شاه و مظفر شاه دانيد ، تا من نيز عهد بكنم كه از طرف سپاه ايران هيچ آزارى بشما نرسد . ملك مظفر شاه مىگويد كه من كه مظفر شاهم ، قول كردم كه شما را از ملك داراب و فيروز شاه درخواست كنم ، حاليا پيش از آن كه سوگند بخوريم ، اول