غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩

1781

1768

1768 العالم من لا يشبع من العلم و لا يتشبّع به : دانشمند آن كس است كه از ياد گرفتن سير نمى گردد و وانمود سيرى از آن را هم نمى كند .

1769

1769 المؤمن من كان حبهّ للهّ و بغضه للهّ و أخذه للهّ و تركه للهّ : مؤمن كسى است كه دوستيش براى خدا دشمنيش براى خدا گرفتنش براى خدا رها كردنش براى خدا باشد .

1770

1770 العاقل من عقل لسانه إلّا عن ذكر اللّه : خردمند كسى است كه زبانش را ( از هر چيز ) ببند در كشد مگر از ذكر خدا

1771

1771 المؤمن شاكر فى السّرّاء صابر فى البلاء خائف فى الرّخاء : مؤمن در پنهان سپاسگزار در گرفتارى شكيبا در آسايش ترسناك ( از خدا و عذاب قيامت ) است .

1772

1772 المؤمن عفيف فى الغنى متنزهّ عن الدّنيا : مؤمن در دارائى پاكدامن و از دنيا پيراسته و پاك است

1773

1773 ألزّينة بحسن الصّواب لا بحسن الثّياب : آرايش به خوبى رست روى است نه بجامهء نيكو .

1774

1774 ألرّفق مفتاح الصّواب و شيمة ذوى الألباب نرمى كليد راستى و كردار خردمندان است .

1775

1775 العاقل من عصى هواه فى طاعة ربهّ : خردمند كسى است كه در راه فرمانبردارى از پروردگارش هوايش را فرمان نبرد .

1776

1776 ألحظّ للإنسان فى الأذن لنفسه و فى اللّسان لغيره : حظّ و بهرهء انسان در گوشش براى خودش مىباشد ( كه پندها را بشنود و به كار بندد ) و در زبانش براى غير خودش مىباشد ( كه آيات حكمت را براى ديگران بيان سازد ) .

1777

1777 الوصلة باللهّ فى الانقطاع عن النّاس و الخلاص من أسر الطّمع باكتساب اليأس : به خدا پيوستن در بريدن از مردم و رهائى از بند طمع در بدست آوردن نااميدى از خلق است .

1778

1778 العلم ثمرة الحكمة و الصّواب من فروعها ميوهء درخت حكمت دانش است و راست روى از فروع آن مىباشد .

1779

1779 الحريص فقير و ان ملك الدّنيا بحذافيرها : آزمند ندار است اگر چه جهان را همگى مالك باشد .

1780

1780 ألصّدق عماد الإسلام و دعامة الأيمان راستى ستون اسلام و پناهگاه ايمان است .

1781

1781 الأيمان قول باللّسان و عمل بالأركان : ايمان تصديق به زبان و عمل كردن باركان بدن است .