غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١

1640

1620 العلم قاتل الجهل و مكسب النّبل : دانش كشندهء نادانى و بدست آرندهء بزرگوارى است .

1621 العلم به غير عمل و بال : علم بدون عمل سوء عاقبت است

1622 العمل به غير علم ضلال : عمل بدون علم گمراهى است .

1623 العلم كنز عظيم لا يفنى : دانش گنج بزرگى است تمام نشدنى .

1624 العقل شرف كريم لا يبلى : خردمندى شرافتى است بزرگ و نپوسيدنى .

1625 العاقل من عقل لسانه : خردمند كسى است كه زبانش را به بند دركشد .

1626 الحازم من دارى زمانه : دور انديش كسى است كه با روزگار خويش مدارا كند .

1627 المكر و الغلّ مجانبا الأيمان : مكر و فسون و كين توزى از ايمان بدوراند .

1628 المطل و المنّ منكّد الإحسان : سهل انگارى و منّت گذارى نيكى را تباه ميكنند .

1629 ألصّبر على المصيبة يجزل المثوبة : بر مصيبت شكيب ورزيدن اجر را دو چندان مىكند .

1630 الكذب يردى مصاحبه و ينجى مجانبه : دروغ يار خود را هلاك مىكند و دورى كننده‌اش را مى رهاند

1631 العسر يشين الأخلاق و يوحش الرّفاق : دشوارى خوها را زشت مى سازد و دوستان را بيگانه و دور مى نمايد

1632 ألسّخاء يكسب المحبّة و يزيّن الأخلاق : دهش و بخشش مهربانى را بدست مى آورد و خوها را زيبا مى سازد

1633 الوفاء حلية العقل و عنوان النّبل : وفادارى آرايشگر خرد و نشانهء بزرگوارى است .

1634 الاحتمال برهان العقل و عنوان الفضل : بردبارى نشانهء خردمندى و نمونهء افزونى و بزرگوارى است .

1635 المعرفة دهش و الخلوّ منها عطش : عشق و عرفان حق باعث مدهوشى و بيخودى از خويش و تهى بودن از آن موجب تشنگى ( بسر چشمهء وصال حقّ ) است .

1636 ألسيّىّ ء الخلق كثير الطّيش منغّض العيش : مرد بدخو سبكى و بيخرديش بسيار و عيشش آلوده و تباه است .

1637 المطل أحد المنعين : كندى و كاهلى يكى از دو منع و باز گرفتن است .

1638 اليأس أحد النّجحين : نوميدى از مردم يكى از دو پيروزى است .

1639 ألسّامع للغيبة أحد المغتابين : غيبت شنو خودش يكى از دو غيبت كننده است .

1640 المصيبة بالصّبر أعظم المصيبتين : گرفتارى