غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤

1505

1486 المال للفتن سبب و للحوادث سلب : دارائى سبب فتنه‌ها و گرفتاريها و ربوده شده پيش آمدهاى بد است

1487 المال داعية التّعب و مطيّة النّصب : دارائى كشانندهء رنجها و مركب سوارى خستگى است

1488 الكرم ملك اللّسان و بذل الإحسان : بزرگوارى زبان را در بند كشيدن و دست نيكوئى از آستين بيرون آوردنست

1489 ألصّدق أمانة اللّسان و حلية الأيمان : راستگوئى امانت زبان و زيور ايمان است

1490 المال لا ينفعك حتّى يفارقك : دارائى تا از تو جدا نگردد سودت نبخشد .

1491 ألأمانىّ تخدعك و عند الحقائق تدعك آرزوها تو را مى فريبند و هنگام ظهور حقايق واگذارت ميكنند

1492 المؤمن هيّن ليّن سهل مؤتمن : مؤمن هموار و نرم و آسان و امانت دار است .

1493 الكافر خبّ ضبّ جاف خائن : كافر فريبكار و منحرف و جفا كار و خيانت پيشه است .

1494 ألشّيب اخر مواعيد الفناء : پيرى و سپيد موئى آخرين ميعادگاه نابودى است .

1495 الموت مفارقة دار الفناء و ارتحال إلى دار البقاء مرگ از دار فنا رفتن و در دار بقاء وارد شدن است

1496 الانقياد للشّهوة أدوء الدّاء : دردناكترين دردها شهوت را گردن نهادن است .

1497 ألصّبر على المصائب من أفضل المواهب : از بالاترين موهبتها بر گرفتاريها شكيبايى كردن است

1498 الفكر فى العواقب ينجى من المعاطب : دور انديشى انسان را از گرفتاريها مى رهاند .

1499 ألنّوم راحة من ألم و ملائمة الموت : خواب آسودگى از درد و همانند مرگ است .

1500 العلم جمال لا يخفى و نسيب لا يجفى : دانش جمالى است پنهان نشدنى و اصل و نسبى است جفا نكردنى و دور نشدنى

1501 الجهل مميت الأحياء و مخلّد الشّفاء : نادانى كشندهء زندگان و باعث بدبختى ابدى انسان است .

1502 القول بالحقّ خير من العىّ و الصّمت : سخن به حق و درست گفتن بهتر تا لال و خاموش نشستن .

1503 المكور شيطان فى صورة انسان : مكر كننده شيطانى است در صورت انسان .

1504 ألثّقة بالنّفس من أوثق فرص الشّيطان : اتّكاء بنفس كردن ( و خدا را فراموش نمودن ) از استوارترين كمين گاههاى شيطان است .

1505 أهل الذّكر أهل اللّه و حامتّه : اهل ذكر مردان