غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣

1485

باز شود هويّت هر كس هويدا گردد ) .

1466 المال يفسد المال و يوسّع الآمال : دارائى پايان كار را به تباهى كشد و آرزوها را وسعت بخشد .

1467 إعادة الاعتذار تذكير بالذّنب : پوزش را دو مرتبه و از نوخواستن گناه را ياد آورى كردن است .

1468 إعادة التّقريع أشدّ من مضض الضّرب : نكوهش را از سرگرفتن كوفتگيش از زدن دردناكتر است .

1469 الوفاء عنوان وفور الدّين و قوّة الأمانة : وفاى بعهد نشانهء بزرگى و زيادتى دين و توانائى امانت است .

1470 الخيانة دليل على قلّة الورع و عدم الدّيانة خيانت دليل بر كمى پرهيزكارى و بى دينى است .

1471 المؤمن ألف مألوف متعطّف : مؤمن الفت گير الفت پذير و مهربان است .

1472 ألمتّقى قانع متنزهّ متعفّف : پرهيزكار قناعتگر و پاكدامن و با عفت است .

1473 ألنّزاهة من شيم النّفوس الطّاهرة : پاكدامنى از خوى و عادت هاى پاكروانان است

1474 الورع يحجز عن ارتكاب المحارم : پارسائى انسان را از ارتكاب و سوارى محرّمات باز مى دارد .

1475 العدل يريح العامل به من تقلّد المظالم : دادگرى شخص دادگر را از بر گردن گرفتن حقوق مردم اسوده مىكند

1476 الموت أوّل عدل الاخرة : مرگ نخستين عدل و دادگرى آخرت است .

1477 ألنّفاق من أثا فىّ الذّلّ : دو روئى از پايه‌هاى خوارى و مذلت است .

1478 ألطّامع أبدا فى وثاق الذّلّ : طمعكار هميشه در بند خوارى است .

1479 ألمقلّ غريب فى بلدته : ندار در شهرش غريب و بيگانه است .

1480 البخيل ذليل بين أعزتّه : بخيل در ميان دوستانش خوار است .

1481 ألصّبر ينزل على قدر المصيبة : صبر باندازهء مصيبت و گرفتارى بر انسان وارد مى گردد .

1482 ألحقّ سيف على أهل الباطل : حق شمشير برنده بر اهل باطل است .

1483 ألحقّ منجاة لكلّ عامل : حق براى هر كسى كه آن را به كار بندد باعث رستگارى است .

1484 الورع خير من ذلّ الطّمع : پارسائى بهتر تا با طمع بخوارى زيستن .

1485 الجوع خير من الخضوع : گرسنگى بهتر تا فروتنى كردن در نزد ناكسان )