غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩

1407

پى را مى لغزاند و پشيمانى بار مى آورد .

1388 الحياء تمام الكرم و أحسن الشّيم : شرم و حيا تمام كرم و نيكوكارى و بهترين خوى ها است

1389 ألدّين لا يصلحه إلّا العقل : كار دين جز به نيروى خرد اصلاح نپذيرد .

1390 الإحسان إلى المسيئ أحسن الفضل : نيكى با بدان بالاترين نيكوئى است .

1391 ألتّودّد إلى النّاس رأس العقل : دوستى كردن با مردم ريشهء خردمندى است .

1392 الجهاد عماد الدّين و منهاج السّعداء : پيكار در راه خدا ستون دين و روش نيكبختان است .

1393 المجاهدون تفتّح لهم أبواب السّماء : پيكار كنندگان در راه خداى را درهاى آسمانها بر ايشان گشاده مىشود .

1394 ألمتّقون قلوبهم محزونة و شرورهم مأمونة پرهيزكاران دل هايشان غمگين و مردم از بدى هايشان ايمنند

1395 الأيمان صبر فى البلاء و شكر فى الرّخاء : نشانهء ايمان شكيب در گرفتارى و سپاسگزارى در آسايش است .

1396 ألشّكر زينة الرّخاء و حصن النّعماء : سپاسگزارى از خدا آرايش در حال گشادگى و نگهبان نعمتها است .

1397 المغبون من باع جنّة عليّة بمعصية دنيّة : زيانكار كسى است كه بهشت بلند پايه را بگناهى پست سودا كند

1398 احتمال الدّنيّة من كرم السّجيّة : رنج زشتى ناكسان را بر خويش هموار كردن از خوش سرشتى انسان است .

1399 المواعظ صقال النّفوس و جلاء القلوب : پندها نفوس بشرى را صاف و صيقلى كننده و دلها را پاكيزه سازنده‌اند

1400 ألتّوبة تطهّر القلوب و تغسل الذّنوب : باز گشت از گناه به خدا دلها را پاكيزه مىكند و گناهان را مىشويد .

1401 الغضب يفسد الألباب و يبعد من الصّواب : خشم و غضب عقول را تباه مى سازد و از درستى دور مى گرداند

1402 الإعجاب ضدّ الصّواب و آفة الألباب : خودپسندى دشمن درستى و سبب تباهى خردها است .

1403 الأمل يفسد العمل و يفنى الأجل آرزومندى عمل را تباه مى سازد و وقت را از بين مى برد .

1404 ألتّثبّت فى القول يؤمن العثار و الزّلل : در گفتار تأمل و انديشه كردن انسان را از لغزش و بسر در آمدن نگاه مى دارد

1405 إخوان الدّين أبقى مودّة : برادران دينى دوستيشان پايدارتر است .

1406 إخوان الصّدق أفضل عدّة : برادران راست و درست برترين آماده شده‌گانند براى پيش آمدها

1407 أخ تستفيده خير من أخ تستزيده : برادرى كه