غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦

1347

1328

1328 الخلق المذموم من ثمار الجهل خوى زشت از ميوه‌هاى خارستان بيخردى است .

1329

1329 أللّسان ميزان الإنسان زبان ترازوى سنجش انسانيّت است .

1330

1330 العاقل من اتّعظ بغيره خردمند كسى است كه از ديگران پند آموزد .

1331

1331 الجاهل من انخدع لهواه و غروره نادان كسى است كه براى آرزو و هوايش فريب بخورد .

1332

1332 المغبوط من قوى يقينه غبطه خورده شده كسى است كه يقينش به خدا قوى باشد .

1333

1333 المغبون من فسد دينه زيانكار كسى است كه دينش تباه شده باشد .

1334

1334 المؤمن منيب مستغفر توّاب مؤمن روى آورنده باز گردنده آمرزش جوينده از خدا است .

1335

1335 المنافق مكوّر مضرّ مرتاب منافق مكر كنندهء زيان زننده بد گمان است .

1336

1336 أصاب متأنّ أو كاد نرم رفتار رسنده يا نزديك به رسيدن است .

1337

1337 أخطأ مستعجل أو كاد تندرو بخطا افتاده يا آنكه نزديك است كه بخطا افتد

1338

1338 العقل فى الغربة قربة خردمندى در غريبى خويشى و نزديكى است .

1339

1339 الحمق فى الوطن غربة ابلهى در وطن غربت و بيگانگى است .

1340

1340 ألسّعيد من أخلص الطّاعة نيكبخت كسى است كه طاعتش پاك براى خدا باشد .

1341

1341 ألغنىّ من اثر القناعة توانگر كسى است كه قناعت را براى خود بگزيند .

1342

1342 ألدّين يصدّ عن المحارم دين انسان را از ارتكاب محرمات باز مى دارد .

1343

1343 الكرم تحمّل أعباء المغارم بخشش يار تاوانها را بدوش كشيدن است .

1344

1344 المروءة تحثّ على المكارم مردانگى انسان را بر نيكوكاريها بر مى انگيزد .

1345

1345 ألنّصيحة من أخلاق الكرام اندرز دادن از خوهاى جوانمردان است .

1346

1346 ألغشّ من أخلاق اللّئام و دغلكارى از خوهاى ناكسان است .

1347

1347 ألشّكر ترجمان النّيّة و لسان الطّويّة : سپاس گذارى آهنگ دل و زبان راز درون است .