غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦

1141

1109

1109 ألسّاعات تنقّص الأعمار ساعات و دمها كوتاه كنندهء عمراند

1110

1110 ألظّلم يدمرّ الدّيار ستمكارى خراب كنندهء خانه‌هاست

1111

1111 ألتّوبة يستنزل الرّحمة بازگشت به خدا فرود آرنده مهر و رحمت خدا است

1112

1112 الإصرار يجلب النّقمة پافشارى بر گناه فرود آرنده خشم و سطوت خدا است .

1113

1113 ألطّاعة تستدرّ المثوبة فرمان خدا بردن پاداش را بر سر انسان فرو مى ريزد

1114

1114 المعصية تجلب العقوبة نافرمانى خدا كردن كيفر حق را كشنده است

1115

1115 الغيبة جهد العاجز ناتوان منتها درجهء كوشش بدگوئى است

1116

1116 ألجنّة مال الفائز بهشت پايان كار كامروا است .

1117

1117 البشاشة حبالة المودّة خوشروئى كمند دوستى است

1118

1118 الإنصاف يستديم المحبّة دادگسترى دوستى را پايدار مى دارد

1119

1119 الحزم بإجالة الرّأى دور انديشى بگردش و كار انداختن انديشه است .

1120

1120 أللّجاج يفسد الرّأى ستيزه‌خوئى انديشه را تباه مىكند

1121

1121 العجز يطمع الأعداء بيچارگى دشمن را در انسان بطمع مى افكند

1122

1122 ألخلاف يهدم الأراء مخالفت انديشه‌ها را نابود مى سازد

1123

1123 ألرّأى بتحصين الأسرار انديشه درست بنگهدارى رازها است

1124

1124 الإذاعة شيمة الأغيار افشاى اسرار روش بيگانگان است

1125

1125 إضاعة الفرصة غصّة فرصت را از دست دادن سبب تنگ دلى است .

1126

1126 أوقات السّرور خلسة دمهائى كه بشادمانى بر مى آيد زود گذر است ( و انسان براى شادى دمى نبايد گرفتارى دائمى براى خود بيندوزد ) .

1127

1127 الغالب بالشّرّ مغلوب آنكه بناحق غالب گردد مغلوب است

1128

1128 المحارب للحقّ محروب آنكه با حق به حال جنگ است غارت كرده شده است .

1129

1129 القلب مصحف الفكر دل نامه انديشه است ( انديشه‌ها نخست در مغز و سپس در دل منعكس گردند )

1130

1130 ألنّعم تدوم بالشّكر نعمتها با سپاسگزارى پايداراند

1131

1131 ألولايات مضامير الرّجال حكمرانيها ميدان جولان دادن مردانند

1132

1132 الأعمال تسقيم بالعمّال پايدارى كارها به كار پردازان است

1133

1133 اليأس يعزّ الأسير نااميدى از مردم اسير را ارجمند مى دارد

1134

1134 ألطّمع يذلّ الأمير طمع امير را خوار مى سازد .

1135

1135 ألسّخاء يكسب الحمد بخشش ستايش را بدست آرد

1136

1136 العفو يوجب المجد گذشت از گناه پديد آرنده بزرگيست

1137

1137 الإمامة نظام الأمّة پيشوائى كار مردم را سر و سامان است

1138

1138 ألطّاعة تعظيم الإمامة فرمان خدا بردن پيشوا را بزرگ داشتن است

1139

1139 ألدّنيا دار المحنة جهان جايگاه رنج و محن است .

1140

1140 الهوى مطيّة الفتنة آرزو مركب فتنه و آشوب است

1141

1141 العفو أحسن الانتصار گذشت از گناه بهترين يار گرفتن است