غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥

1108

1071

1071 الهوى ضدّ العقل آرزو دشمن عقل است .

1072

1072 العلم قاتل الجهل دانش كشندهء جهل و نادانى است

1073

1073 الغفلة ضدّ الحزم بيخبرى دشمن بيدارى و دور انديشى است

1074

1074 العلم داعى الفهم دانش خوانندهء فهم و ديانت است

1075

1075 العقل مركب العلم خرد مركب رهوار دانش است

1076

1076 ألصّدق خير منبى ء راستى بهترين خبر دهنده است .

1077

1077 الحياء خلق مرضىّ شرم و حيا خوئى است پسنديده

1078

1078 ألتّجارب علم مستفاد آزمايشها دانشى است بهره برده شده

1079

1079 الاعتبار يفيد الرّشاد پذيرفتن پند سود رسانندهء هدايت است

1080

1080 الحسد ينشى ء الكمد رشك پديد آرندهء اندوه است .

1081

1081 ألهمّ يذيب الجسد اندوه و غم گدازندهء پيكر است

1082

1082 ألنّيّة أساس العمل اساس و بنياد كار نيّت كردنست

1083

1083 الأجل حصاد الأمل اجل دور كنندهء آرزو است

1084

1084 الأمل رفيق مونس آرزو همراهى است انس گيرنده ( و ترك آن به زودى ميسّر نيست )

1085

1085 ألتّبذير قرين مفلس تندروى و گشاد بازى يارى است تهيدست .

1086

1086 الوفاء حصن السّؤدد پناه و دژ سرورى وفاداريست

1087

1087 الأخوان أفضل العدد برادران برترين پشتيبان اند

1088

1088 ألتّقوى حصن المؤمن پرهيزكارى قلعه استوار مؤمن است

1089

1089 أللّحظّ رائد الفتن نگاه كردن ديده‌بان فتنه‌ها است

1090

1090 الهوى أسّ المحن آرزومندى اساس اندوهها است

1091

1091 الحياء تمام الكرم شرم و حيا تمام نيكوكارى است

1092

1092 ألصّحّة أفضل النّعم تندرستى بالاترين نعمتها است .

1093

1093 ألتّواضع سلّم الشّرف فروتنى نردبان بزرگوارى است

1094

1094 ألتّكبّر أسّ التّلف گردنكشى ريشه و اساس نابودى است

1095

1095 أللّئيم لا يستحيى ناكس و فرومايه بى شرم است .

1096

1096 العلم لا ينتهى دانش پايان پذير نيست

1097

1097 الحلم تمام العقل بردبارى عقلى است كامل و تمام

1098

1098 ألصّدق كمال النّبل راست روى بزرگوارى كاملى است

1099

1099 العفو أحسن الإحسان نيكوترين نيكيها گذشت از گناه است

1100

1100 الإحسان يسترقّ الإنسان احسان انسان را به بند در مى كشد

1101

1101 الفتنة مقرونة بالعنا فتنه و رنج همراه هم اند .

1102

1102 المحنة مقرونة بحبّ الدّنيا گرفتارى و دوستى دنيا بهم نزديكند .

1103

1103 الهوى مطبّة الفتن آرزومندى مركب فتنه‌ها است .

1104

1104 الكذب شين اللّسان دروغ آفت زبان است

1105

1105 ألطّاعة عزّ المعسر فرمان خدا بردن سبب آبرومندى مرد بينوا است

1106

1106 ألصّدقة كنز الموسر صدقه دادن گنج توانگر است .

1107

1107 ألمقرّ بالذّنوب تائب آنكه اقرار بگناهان مىكند توبه كار است .

1108

1108 المغلوب بالحقّ غالب آنكه از راه حقّ مغلوب است غالب است