غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٠
34
13
13 إذا وعدت فانجز : هرگاه وعده كردى وفا كن
14
14 إذا أعطيت فأوجز : هرگاه عطا كنى اندك شمار
15
15 إذا عزمت فاستشر : هرگاه عزم كارى كنى مشورت كن .
16
16 إذا أمضيت فاستخر : هرگاه براهى روان شدن خواستى از خدا طلب خير كن .
17
17 إذا حدّثت فاصدق : هرگاه خواستى حديث بگوئى يا سخن رانى كنى راست بگوى .
18
18 إذا ملكت فاعتق : هرگاه مالك شدى آزاد كن
19
19 إذا رزقت فانفق : هرگاه روزى داده شوى انفاق كن .
20
20 إذا جنيت فاعتذر : هرگاه جنايتى مرتكب شدى عذر بخواه .
21
21 إذا جنى عليك فاغتفر : هرگاه جنايتى بر تو وارد شود بگذر .
22
22 إذا عاقدت فأتمم : هرگاه پيمان به بندى تمامش كن .
23
23 إذا استتبت فاعزم : هرگاه در صدد توبه بر آمدى تصميم بگير . ( و آن را زود عملى ساز مبادا مرگ در رسد و بى توبه از دنيا به روى ) .
24
24 إذا ولّيت فاعدل : هرگاه فرماندار شوى عدالت را كار بند .
25
25 إذا ارتأيت فافعل : هرگاه رأيت بكارى تعلّق گرفت آن كار را بكن .
26
26 إذا ائتمنت فلا تستخن : هرگاه كسى را بر چيزى امين كنى نسبت خيانت بوى مده .
27
27 إذا ائتمنت فلا تخن : هرگاه امانت داده شوى خيانت مكن .
28
28 إذا صنع إليك معروف فاذكره : هرگاه با تو نيكى كرده شود آن را متذكّر باش .
29
29 إذا صنعت معروفا فانسه : هرگاه كار خوبى كنى آن را از ياد ببر .
30
30 إذا رزقت فأوسع : هرگاه روزى داده شوى روزى بر كسانت وسعت ده .
31
31 إذا حرمت فاقنع : هرگاه محروم شدى قناعت كن
32
32 إذا أطعمت فأشبع : هرگاه اطعام كنى مهمانان را سير ساز .
33
33 إذا تأكّد الإخاء سمج الثّناء : هرگاه رشتهء برادرى استوار گردد ثنا و ستايش ناخوش افتد .
34
34 إذا آخيت فاكرم حقّ الأخاء : هرگاه كسى را