غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨

138

103

103 الكذب رذيلة دروغگوئى موجب فرومايگى است .

104

104 المعروف حسب نيكوكارى حسب و نسب است .

105

105 ألمودّة نسب دوستى خويشى و پيوند است

106

106 ألصّمت وقار خاموشى هيبت و وقار است

107

107 الهذر عار هرزه‌درائى ننگ و عار است

108

108 العسر لوم پريشانى سرزنش است .

109

109 أللّجاج شؤم سخت گيرى و خصومت نامبارك است

110

110 الفكر رشد انديشه كار را كردن به راه راست راه يافتن است .

111

111 الغفلة فقد غافل ماندن ره گم كردن است .

112

112 الورع اجتناب پرهيزكارى از حرام دورى گزيدن است .

113

113 ألشّكّ ارتياب يقين نداشتن اضطراب نفس است

114

114 ألطّاعة تنجى فرمانبردارى خدا ( انسان را از گرفتارى ) رهاننده است

115

115 المعصية تردى نافرمانى هلاك گرداند

116

116 الجبن آفة ترس و بز دلى زيان است .

117

117 العجز سخافة ناتوانى را وانمود كردن سبك عقلى است .

118

118 المصيب واجد جوينده در راه درست يابنده است .

119

119 المخطئ فاقد خطا كننده يابنده نيست

120

120 ألصّدق نجاح راستى رستگارى است .

121

121 الكذب فضّاح دروغگوئى بسى رسوا كننده است

122

122 العلم عزّ دانش باعث ارجمندى است

123

123 ألطّاعة حرزّ فرمان خدا بردن پناه است

124

124 ألصّبر مرفعة شكيبائى بلندى و رفعت مرتبه است

125

125 الجزع منقصة بيتابى نقص و سستى پايه است

126

126 ألشّجاعة زين دلاورى زيور مرد است .

127

127 الجبن شين ترس زشتى مرد است .

128

128 الاصابة سلامة راست روى رستگاريست

129

129 الخطاء ملامة ناراستى نكوهش و سرزنش است

130

130 العجلة ندامة شتاب در كار مورث پشيمانى است

131

131 ألرّزق مقسوم روزى قسمت شده است ( و هر جا باشد مى رسد ) .

132

132 الحريص محروم آزمند ناكام است

133

133 البخيل مذموم بخيل و تنگ چشم نكوهيده است .

134

134 الحسود مغموم رشك برنده هميشه اندوهناك است .

135

135 ألظّالم ملوم ستمگر سرزنش شده است

136

136 الجفاء شين بد رفتارى زشت است .

137

137 المعصية حين نافرمانى خدا نابودى است .

138

138 الحازم يقظان دور انديش بيدار است