غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٩

143

همراه و توأم اند و من سپرى از وفادارى نگهدارنده تر نديدم

135

135 إنّ بأهل المعروف من الحاجة الى اصطناعه أكثر ممّا بأهل الرّغبة اليهم منه : براستى كه براى به كار بستن نيكى نيازمندى نيكان بدان بيشتر از نياز نيازمندان به نيكوكاران بدان است

136

136 إنّ للهّ سبحانه سطوات و نقمات فإذا نزلت بكم فادفعوها بالدّعاء فإنهّ لا يدفع البلاء إلّا الدّعاء : براستى كه خداوند سبحان را گرفت و گيرها و باز خواستهائى است پس هر وقت كه آنها بر شما نازل و وارد شدند بدعا و درخواست از خدا دفعش كنيد زيرا كه بلا را جز با دعا نمى توان رفع كرد .

137

137 إنّ كلام الحكيم اذا كان صوابا كان دواء و اذا كان خطاء كان داء : براستى كه مرد حكيم و دانشور اگر سخنش درست باشد دوا و اگر نا درست باشد درد است .

138

138 إنّ أهل الجنّة ليترائون منازل شيعتنا كما يتراءى الرّجل منكم الكواكب فى أفق السّماء براستى كه بهشتيان منزلهاى شيعيان و پيروان ما را بدانطور مى بينند كه يكى از شما ستاره را در كنارهء آسمان مى نگرد .

139

139 إنّ أنصح النّاس أنصحهم لنفسه و أطوعهم لربهّ : براستى كه پند گوى ترين كسان كسى است كه بيشتر خودش را اندرز دهد و فرمان پروردگارش را بهتر گردن نهد .

140

140 إنّ أغشّ النّاس أغشّهم لنفسه و أعصاهم لربهّ : براستى كه بيشترين مردم جلوه دهندهء بد را خوب آنكه بيشتر آن را با نفس خود كند و بيشتر پروردگارش را نافرمانى كند .

141

141 إنّ الدّنيا ماضية بكم على سنن و أنتم و الأخرة فى قرن : براستى كه جهان بروش خود بر شما مى گذرد ( بدانسانكه بر پيشينيان شما گذشت ) و شما و آخرت بهم پيوسته هستيد

142

142 إنّ الدّنيا لمفسدة الدّين مسلبة اليقين و انّها لرأس الفتن و أصل المحن : براستى كه جهان دين را تباه كننده و يقين را برنده است رأس فتنه‌ها و ريشهء محنتها و غمها جهان است .

143

143 إنّ اللّه سبحانه جعل الطّاعة غنيمة الأكياس عند تفريط العجزة : براستى كه