غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٣

112

98

98 اشتغل بشكر النّعمة عن التّطرّب بها : از شادى و خوشى نعمت بشكرانهء آن مشغول باش .

99

99 اشتغل بالصّبر على الرّزيّة عن الجزع لها : در پيش آمدهاى ناگوار از جزع و بيتابى سرگرم صبر و شكيب باش

100

100 أكرم نفسك ما أعانتك على طاعة اللّه ما دام كه نفس تو را بر فرمانبردارى خداى يارى مىكند گراميش دار .

101

101 أهن نفسك ما جمحت بك إلى معاصى اللّه ما دام كه نفس تو را بنافرمانى خداى مى كشاند خوارش گير .

102

102 استشعر الحكمة و تجلبب السّكينة فإنّهما حلية الأبرار : پيراهن حكمت و روپوش وقار را بپوش كه آنها زيور نيكوكاران است .

103

103 الزم الصّدق و الأمانة فإنّهما سجيّة الأخيار : راستى و امانت دارى را همراه و يار باش كه آنها روش نيكان است .

104

104 أكذب الأمل و لا تثق به فإنهّ غرور و صاحبه مغرور : آرزو را دروغ پندار و آن را تكيه گاه مكن كه آن فريب دهنده و صاحبش فريب خورده شده است .

105

105 ارض بما قسم لك تكن مؤمنا : بدانچه مى رسد راضى باش مؤمنى .

106

106 ارض للنّاس ما ترضاه لنفسك تكن مسلما : آنچه بر خود مى پسندى بر مردم هم به پسند مسلمانى .

107

107 أدّ الأمانة إلى من ائتمنك و لا تخن من خانك : هر كس به تو امانت سپرد آن را بوى ردّ كن و با كسى كه با تو خيانت مىكند خيانت مكن .

108

108 اقتن العلم فإنّك إن كنت غنيّا زانك و إن كنت فقيرا صانك : دانش را بدست آر زيرا توانگر و دارا باشى دانش تو را زينت دهد و اگر ندار باشى نگهت دارد .

109

109 ارض من الرّزق بما قسم لك تعش غنيّا خوشنود باش از روزى به آن چه قسمت شده براى تو تا توانگر زندگى كنى

110

110 اقنع بما أوتيته تكن مكفيّا : بهر چه مى رسد بساز تا كارت بسامان باشد .

111

111 اصحب أخا التّقى و الدّين تسلم و استرشده تغنم : با برادر متديّن و پرهيزكار يار شو سالم باش و از وى هدايت جوى بهره‌مند مى شوى .

112

112 أقصر رأيك على ما يلزمك تسلم و دع الخوض فيما لا يعنيك تكرم : انديشه‌ات را