غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٠
68
51
51 استدم الشّكر تدم عليك النّعمة : هميشه خداى را سپاس بگذار تا نعمت هميشگى باشد .
52
52 ازهد فى الدّنيا تنزل عليك الرّحمة : در جهان زاهد باش رحمت خدا بر تو مىبارد
53
53 أطلب العلم تزدد علما : دانش بجوى بر دانش بيفزاى .
54
54 اعمل بالعلم تدرك غنما : دانشت را به كار بند بهره مى برى .
55
55 اكظم الغيظ تزدد حلما : خشم را فرو خور ببردبارى ميافزائى .
56
56 أصمت دهرك يجلّ أمرك : دورانت را بخموشى بگذران كارت بالا مى گيرد .
57
57 أفضل على النّاس يعظم قدرك : بر مردم ببخش و تفضّل كن رتبه‌ات بزرگ مى گردد .
58
58 أعن أخاك على هدايته : برادرت را در هدايتش يارى كن .
59
59 أحى معروفك باماتته : نيكيت را بفرو ميراندنش ( و پنهان داشتنش ) زنده ساز .
60
60 أقلل الكلام تأمن الملام : سخن را كوتاه كن از نكوهش بر كنار باش .
61
61 احفظ بطنك و فرجك عن الحرام : شكم و شهوتت را از حرام نگه دار .
62
62 اعدل تدم لك القدرة : دادگر باش قدرت برايت پايدار مى ماند .
63
63 أحسن العشرة و اصبر على العسرة و انصف مع القدرة : نيكو زندگى كن با سختى بساز و با داشتن توانائى بانصاف رفتار كن .
64
64 أحسن إلى من أساء إليك و اعف عمّن جنى عليك : با آنكه با تو بدى مىكند خوبى كن و از آن كس كه با تو ستم ميراند در گذر .
65
65 اجعل همّك و جدّك لاخرتك : همّت و كوششت را براى آخرتت قرار ده .
66
66 احفظ بطنك و فرجك ففيهما فتنتك : شكم و فرجت را از حرام نگه دار كه اين دو تو را به فتنه ميافكنند ( و بيچاره ميكنند ) .
67
67 أستر عورة أخيك لما تعلمه فيك : زشتى برادرت را بپوشان براى آنچه كه او را در خودت مى دانى ( يعنى براى اين كه زشتيهاى خودت نيز مكتوم ماند )
68
68 أقم الرّغبة إليك مقام الحرمة بك : بپاى دار اميد بسوى خود را جاى محروم شدن بسبب تو يعنى