غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٦

2230

جريان مقدّرات ( الهى ) بخلاف اندازه‌گيرى و تدبيرات ( بنده ) است .

2117

2117 إنجاز الوعد من دلائل المجد : بوعده وفا كردن از نشانه‌هاى بزرگى است .

2218

2218 ألتّشمّر للجدّ من سعادة الجدّ : براى كار و كوشش دامن بميان زدن از خوشبختى ها است

2219

2219 العاقل من سلّم إلى القضاء و عمل بالحزم : خردمند كسى است كه واگذار به قضاى الهى كند و در كار دورانديشى را به كار بندد .

2220

2220 ألكيّس من تجلبب الحياء و الدّرع الحلم : زيرك كسى است كه پيراهن حيا را بتن در پوشد و بردبارى را روپوش خويش گيرد .

2221

2221 الكامل من غلب جدهّ هزله : مرد كامل عيار كسى است كه وقارش بر سبكيش بچربد .

2222

2222 العاقل من قمع هواه بعقله : خردمند كسى است كه به نيروى خردش خواهشش را از هم بپاشد .

2223

2223 ألدّهر ذو حالتين إبادة و افادة فما أباده فلا رجعة له و ما أفاده فلا بقاء له : روزگار را دو حالت است يكى نابود كردن و يكى بهره‌مند ساختن پس آنچه نابود كند باز نگردد و آنچه بهره رساند دوام ندارد

2224

2224 الاستطالة لسان الغواية و الجهالة : گردن كشى و تطاول زبان گمراهى و نادانى است .

2225

2225 الافتخار من صغر الأقدار : به خود نازيدن از پستى رتبه‌ها است .

2226

2226 الحقد من طبايع الأشرار : كين توزى از خوهاى بدان است .

2227

2227 الحقد نار كامنة لا تطفى الّا بالظّفر : كين توزى آتش پنهانى است كه جز با پيروزى خاموش نگردد .

2228

2228 المؤمن أمين على نفسه مغالب لهواه و حسهّ : مؤمن بر نفس خويش امين و بر حسّ و هواى نفس خويش پيروز است .

2229

2229 الحسد عيب فاضح و شحّ فادح لا يشفى صاحبه إلّا بلوغ اماله فيمن يحسده رشكبرى عيبى است رسوا كننده و بخلى است سنگين داراى خود را شفا نبخشد جز اين كه در كسى كه بر وى حسد مى برد بآرزوى خود برسد ( و نعمت را بر شخص محسود مبدّل بنقمت بيند ) .

2230

2230 الألفاظ قوالب المعاني : الفاظ قالبهاى معانى اند ( كه بوسيلهء آن الفاظ بشر مىتواند فى الضّمير