غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٣

2188

خرد راه مى نمايد و مى رهاند و نادانى گمراه مى سازد و هلاك مىكند .

2174

2174 الجواد فى الدّنيا محمود و فى الاخرة مسعود مزد بخشنده در دنيا ستوده و در آخرت نيكبخت است

2175

2175 ألنّبل التحلّى بالجود و الوفاء بالعهود : بزرگى خود را بزيور بخشش آراستن و به پيمانها وفا كردن است .

2176

2176 ألتّقوى لا عوض عنه و لا خلف فيه : پرهيزكارى را نه برايش عوضى است نه در آن جانشينى .

2177

2177 المؤمن من تحمّل أذى النّاس و لا يتأذّى أحد به : مؤمن كسى است كه نه آزار مردم را هموار بسازد و هيچكس به او اذيّت نشود .

2178

2178 الخوف من اللّه فى الدّنيا يؤمن الخوف فى الأخرة منه : در دنيا از خدا ترسيدن شخص را از ترس خداى در آخرت ايمن مى دارد .

2179

2179 القرين النّاصح هو العمل الصّالح : يار پندگوى همان عمل صالح است ( كه همه جا با انسانست )

2180

2180 ألطّاعة فعل و البرّ هما المتجر الرّابح : طاعت خدا بردن و نيكى با مردم همان تجارت سودمنداند

2181

2181 الكريم من صان عرضه بماله : جوانمرد كسى است كه آبرويش را با مالش نگه دارد ( نه آنكه براى مال آبرويش را بباد دهد ) .

2182

2182 و أللّئيم من صان ماله بعرضه : و فرومايه كسى است كه آبرويش را صرف مالش كند .

2183

2183 المؤمن من وقى دينه بدنياه : مؤمن كسى است كه با دنيايش دينش را نگه دارد .

2184

2184 و الفاجر من وقى دنياه بدينه : و فاجر كسى است كه دينش را صرف دنيايش كند .

2185

2185 الورع الوقوف عند الشّبهة : پارسائى آنست كه شخص نزد شبهه بايستد ( و مرتكب گناه نگردد ) .

2186

2186 ألتّقوى أن يتّقى المرء كلّما يؤثمه : پرهيز آنست كه مرد نزد هر چيزى كه بگناهش وامى دارد بايستد

2187

2187 العاقل من لا يضيع له نفسا فيما لا ينفعه و لا يقتنى ما لا يصحبه : خردمند كسى است كه نفس خويش را در چيزى كه برايش سودمند نيست تباه نكند و نياندوزد چيزى را كه با او همراهى ننمايد ( و همواره در دنيا به كار آخرت پردازد ) .

2188

2188 الغضب يثير كوامن الحقد : خشم نهفتگيهاى كين توزى را بر مى افزود .