غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٥

1995

1981 ألدّنيا ظلّ الغمام و حلم المنام : جهان همچون سايهء ابر و خواب شيرين است .

1982 الموت ألزم لكم من ظلّكم و أملك بكم من أنفسكم : مرگ از سايهء شما بشما همراه‌تر و از خودتان بر شما مالك تر است .

1983 الحقود معذّب النّفس متضاعف الهمّ : كينه‌ورز هماره خودش معذب و اندوهش دو چندان است .

1984 الحسود دائم السّقم و إن كان صحيح الجسم : رشكبر دردش هميشگى است گو اين كه تندرست باشد .

1985 المؤمن قريب أمره بعيد همهّ كثير صمته خالص عمله : مؤمن كارش ( به خدا ) نزديك اندوهش دور و بى پايان خاموشيش بسيار عملش پاك براى خدا است .

1986 ألمتّقون أعمالهم زاكية و أعينهم باكية و قلوبهم وجلة : پرهيزكاران كارهايشان پاكيزه ديدگانشان گريان و دلهايشان ( از خوف خدا ) بريان و ترسان است .

1987 العاقل يجتهد فى عمله و يقصّر من أمله : خردمند در كارش كوشا و آرزويش را كاهنده است .

1988 الجاهل يعتمد على أمله و يقصّر من عمله : بيخرد بر آرزويش تكيه مى زند و از كارش مى كاهد .

1989 الكبر خليفة مردية من تكثّر بها قلّ : خودپسندى خوئى است فكننده هر كه بسيار بدان پردازد خود را كم سازد .

1990 الجهل مطيّة شموس من ركبها زلّ و من صحبها ضلّ : نادانى مركبى است چموش هر كه سوارش شد زمين خورد و هر كه بدان پيوست گمراه گرديد

1991 أللّسان معيار أرجحه العقل و أطاشه الجهل : زبان آلت سنجشى است كه خرد آن را سنگين كند و نادانيش سبك سازد .

1992 اكتساب الثّواب أفضل الأرباح و الإقبال على اللّه رأس النّجاح : كسب ثواب برترين سودها و به خدا روى آوردن ريشهء رستگارى است .

1993 المفلح من نهض بجناح أو استسلم فأراح : رستگار كسى است كه با پرّ ( دين ) بپرّد و يا ( اوامر شريعت را گردن نهد پس آسوده ماند .

1994 العجز مع لزوم الخير خير من القدرة مع ركوب الشّرّ : ناتوانى با ملازمت خير و خوبى خوشتر از توانائى با سوارى بر شرّ است .

1995 الحرفة مع العفّة خير من الغنى مع الفجور :