فرهنگ معارف اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٨

پِير

پَنْج أرْكان

پَنْج أرْكان

- ( اصطلاح كلامى ) كنايت از پنج نماز بود و كنايت از اصول دين بود و كنايت از پنج حس ظاهره بود . و كنايت از پنج حس باطنى بود .

پَنْج حِسّ

پَنْج حِسّ

- ( اصطلاح فلسفى و عرفانى ) منظور پنج حس انسان است . در منطق بيان شده است كه انسان را دوگونه قوت و يا احساس و حس است يكى حس يا حواس ظاهرى و ديگرى حواس باطنى و هر يك بر پنج قسم‌اند رجوع شود به فرهنگ علوم عقلى تأليف نگارنده :

پنج حس با يكديگر پيوسته‌اند * زانكه اين هر پنج ز اصلى رسته‌اند

قوت يك قوت باقى شود * ما بقى را هر يكى ساقى شود

ديدن و ديده فزايد عشق را * عشق اندر دل فزايد صدق را

صدق بيدارى هر حس مىشود * حسها را ذوق مونس مىشود

چون يكى حس در روش بگشاد بند * ما بقى حسها همه مبدل شوند

چون يكى حس غير محسوسات ديد * گشت غيبى بر همه حسها پديد

چو ز جو جست از گله يك گوسفند * پس پياپى جمله زان سو بر جهند

گوسفندان حواست را بران * در چرا از اخرج المرعى چران

تا در آنجا سنبل و ريحان چرند * تا بگلزار حقايق ره برند

حسها با حس تو گويند راز * بىزبان و بىحقيقت بىمجاز

*

پنج حس ظاهر و پنج اندرون * در صفند اندر قيام الصافون

هر طرف كه دل اشارت كردشان * ميدود هر پنج حس دامن‌كشان

دست و پا در امر دل شد مبتلا * همچو اندر دست موسى آن عصا

دل بخواهد پا درآيد زو برقص * يا گريزد سوى افزونى و نقص .

در بخواهد دست آيد در حساب * يا اصابع تا نويسد او كتاب

دل مگر مهر سليمان يافته است * كه مهار پنج حس برتافته است .

پنج حسى از برون ميسور او است . * پنج حسى از درون مامور او است .

ده حس است و هفت اندام ديگر * آنچه اندر گفت نايد مىشمر

چون سليمانى دلاور مهترى * بر پرى ديو زن انگشترى

پُوستِ شَريعت

پُوستِ شَريعت

- ( اصطلاح عرفانى ) اين اصطلاح را در مقابل مغز حقيقت به كار برده‌اند ( شرح گلشن ص 307 )

پِياله

پِياله

- ( اصطلاح عرفانى ) پياله كاسهء كه بدان شراب نوشند و در اصطلاح سالكان كنايت از محبوب است و گفته شده است هر ذرهء از ذرات موجودات پياله‌ايست كه از آن مرد عارف شراب معرفت نوشد و نيز قرابه و پياله به معناى صفاى ظاهر و باطن آمده است كه هر چند در او باشد ظاهر گردد .

بابا افضل گويد :

اجزاى پيالهء كه درهم پيوست * بشكستن آن روا نمىدارد مست

( كشاف ص 1554 - رباعيات بابا ص 94 )

پِير

پِير

- ( اصطلاح عرفانى ) پير دوستى حق را گويند وقتى كه طلب بجد تمام بود