نگارستان عجائب و غرائب ( فارسى ) — الصفحة ١٦٤

در اشارات شيخ آذرى آمده

آدم بيچاره را چون مركوب سوار شده بدوانند تا بميرد

ايضا در همين جزيره در محل ديگر گليم گوشان مقيم مىباشد از آن گوش سراپاى خود را ميپوشند و باهم جوش و خروش ميكنند متمشيند به صورت و سواى گوش پوشش ندارند

ايضا و همدر آن جزيره قوميست مانند انسان جمله ارزق و بالدار چون حيوان رفتار نمايند و مثل گوسفند پشم دارند و زبان آنها از فهم عاريست و سرشان چون سر اسب از حلقوم رسته و مانند فيل خرطوم دراز دارند

ايضا قوميست در آنجا به صورت انسان و نمايان برجال و اندرزى زنان فحل در ميان آن قوم نميباشد و از تحرك هوا تخم در مزرع اميدشان ميپاشد چون از حيض پاك شوند از هوا آبستن گردند همه نغمه طراز و آنها را لغتى مىباشد با ساز و نواز

ايضا در جزاير بحر زنگبار جزيره‌ايست خرمتر از بهار نوعى از انسان آنجا مسكن دارند همه بىلباس و عريان و كوتاه قد و احد العين صورتهاشان جمله كريه و بر سر هر سال مرغان بجنگشان آمده و مرغان قوى چنگال با آن جماعت جدال مينمايد و مرغان را عنيق خوانند و اين نقل را تحقيق دانسته‌اند

ايضا حيوانيست بر شكل انسان غول ميخوانند و آدميان از ديدنش لاحول ميگويند مسكنش در بيابانها و انذارش از وحش جدا در صحراى هولناك موحش ميآيد و براى جستن خورش گاهگاه از آن وادى ميآيد و شبها خود را بر مردمان مىزند و در چاه مياندازد و او را هلاك ميسازد